Περιπέτεια

Ο ουρανός
βαρύ μολύβι
με συνθλίβει
είπα θα βγω
να περπατήσω έξω
εκεί που περάσαμε
τα σπίτια
με τη θέα
ξέρω πως έχουμε
τη συνήθεια
να κρυφοκοιτάζουμε
τη ζωή
έξω από το παράθυρο
έβλεπα πάλι
από ψηλά
ένας πατέρας
στο πάτωμα
έπαιζε ίσως
με το παιδί
το ζευγάρι των χοντρών
στην ταράτσα
το μπάρμπεκιου
της άλλης Κυριακής
τα μισώ
αυτά τα τραπέζια
ξέρεις
από τώρα και μετά
που θα σκοτεινιάζει νωρίς
θα θέλω
να ανεβαίνω
όλο και πιο ψηλά
μερικές φορές
απλά δεν φτάνει ο αέρας
τα αυθαίρετα
αντικρίζουν έναν ουρανό
με το έτσι θέλω
δικό τους
και το δικό μου θέλω, έ;
ποιος με ρώτησε
αν μπορώ να ζήσω
χαμηλά;
θ' ανεβαίνω όλο
και πιο ψηλά
στον ίλιγγο
κι αν τώρα
 ξεσπούσε μια βροχή
τίποτα δεν θα
με απέτρεπε
από το να σε φτάσω
το σώμα να κουραστεί
να μουδιάσει η σκέψη
είπα θα πέσω νωρίς
μα δεν γίνεται
έξω από σένα
ευτυχώς
και χίλιες φορές
δεν γίνεται
προχωρώ
ανεβαίνω
κάνω κύκλους
και ξανά τα σκαλιά
το σπίτι με τη μεγάλη βιβλιοθήκη
και το Land Rover απ' έξω
κάποιοι είναι adventurous
κάποιοι άλλοι
ονειρεύονται
τα καλύτερα ταξίδια
σου έχω κλείσει θέση
από καιρό
είμαι ένας βαρετός
ταξιδιώτης
μου αρέσει
να σωπαίνω
στο δρόμο
η διαδρομή
το αστικό τοπίο
εσύ με τη φόρμα
και αθλητικά
όλη μου η ζωή
περιστρέφεται άνετα
γύρω
απ' τα Τουρκοβούνια
να η καθημερινή μου
περιπέτειά
λοιπόν