Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ευκαιρίες

Ξεκινάς κάπως
αναζητώντας ένα δρόμο
ένα πέρασμα
μια διάβαση
στο αδιάβατο
μου πες και πάλι
ότι δεν είναι οι τόποι
αλλά οι άνθρωποι
πόσο περισσότερο
δίκιο να έχεις
οι άνθρωποι...
ευκαιρίες
δυνατότητες
θα πει διαλέγοντας
αν είχα άλλη μία
μοναδική
αν θα μπορούσα
να έχω το δικαίωμα
να ζητήσω κάτι ακόμα
σε αυτή τη ζωή
αν όλα είναι
μια στέρεη
απόφαση
βλέποντας μια φορά
καθαρά
βαδίζοντας σίγουρα
και όχι με τεθλασμένες
γι' αυτούς που έχουν
το θάρρος
ν' ακολουθούνε
αυτό που λέμε
μοίρα, όνειρο, επιθυμία
ξέρεις πως
δεν δίνει πολλές
κάποτε μάλιστα
σαν να εκδικείται
κοίτα, σκέψου
πόσες φορές
κάτι που δεν έκανες
αν και το νιωθες
σωστό
κύλησε χρόνος
κι άλλος χρόνος
έτσι που πια
να μπορείς να μετράς
και να λες
να, σήμερα
μια καλή μέρα
καταργώντας
απόσταση, δισταγμό
στο όριο φτάνοντας
κι είναι τόσο αυτά
που μας ακολουθούν
αλλά τις στιγμές
που λες
πως να, τώρα
περνάς έξω
απ' τον καθρέφτη
ένα βήμα
μετέωρα, αβέβαια
στην αρχή
αλλά στέρεα μετά
με τα θέλω όλα
φυλαγμένα κάτω
απ' το ρούχο
σαν πολύτιμο δώρο
με το άρωμα
του έρωτα
όσα ενώνουν
φτιάχνοντας νέες
γέφυρες
με τα πόδια γυμνά
κι ας είναι κοφτερές
οι πέτρες
κι ας ματώνουν τα χέρια
οι καρδιές χτυπώντας
δυνατά
σκίζοντας το στήθος
και μέσα στη νύχτα
να ίπτανται
όλα  διάφανα
πάνω από τα μακρινά
φώτα
αυτά που μαζί
ταξιδεύουμε
με τον έναστρο πόθο
που κατακλύζει
το σύμπαν
απ' το μπαλκόνι
ναι, θα το πω
μάρτυράς μου
αυτά τα φώτα
πόσες ψυχές εκεί κάτω
όλα διαβαίνουν γρήγορα
όλα γλιστράνε
και ξεχύνονται
στις λεωφόρους
χωρίς να στέκονται στιγμή
όλα τα βλέπω
τώρα ξανά
μπροστά μου
να συμβαίνουν
αν ήταν να έχω
μια ακόμα ευκαιρία
ζωή κερδισμένη
απ' τα μισά
και μετά
αλλά ζωή στ΄ αλήθεια
αυτή λοιπόν
απ' την αρχή
θέλω
να είναι
μόνο
με σένα

Shake it shake it babe...
















Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα