Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπορείς;

Ναι εντάξει
τι έγινε τώρα
είπες δεν είπες
δείξε μου
σου είπα
δεν θέλω λόγια
δεν αντέχω άλλα
τα έχω ακούσει
και ξανακούσει
τι προσπαθείς
να βαρεθώ
να μη σε αντέχω πια
να μου γίνεις
βάρος και στεναχώρια
όχι δεν το μπορώ
δεν θα το κάνω
δεν θα στο επιτρέψω
τώρα πρέπει
να δεις λίγο
και μένα
πρέπει να κοιτάζεις
πιο βαθιά
και εξεταστικά
να με ξαναβλέπεις
κάθε φορά
διαφορετικά
ένα δύο τρία
ξέρω που θα καθήσεις
που θα απλώσεις
την πετσέτα
από ποια μεριά
θα στρώσεις
το τραπέζι
πώς θα διπλώσεις τα σεντόνια
αυτά είναι νομίζεις
όσα περιμένω;
κι η ζωή μου;
κι εγώ
που είμαι;
που θα είμαι
εδώ σε σένα μιλάω
και ποιος σου είπε
ότι είναι δεδομένο
πως θα έρχομαι
και γιατί να έρχομαι
να με κερνάς μια
απ΄ τα ίδια
αχ πάλι τις ίδιες
χαζομάρες
δεν αντέχω
επιτέλους λίγη λογική
ενηλικίωση
σοβαρότητα
αλλά και πάθος
και έξαψη
μπορείς ε;
μπορείς;
μπορείς ακόμα
να με ξαφνιάζεις
ή νομίζεις πως
με το δικό σου κλειδί
ανοίγουν όλες οι πόρτες;
είναι πολλά που
δεν είδες
που πρέπει να δεις
σκύψε
τέντωσε
περπάτα γρήγορα
πρόλαβέ με
δεν είμαι εδώ
παρά γιατί θέλω
μην πιάνεις
το θέλω μου
και το κάνεις
φτηνό ρομάντσο
με κεριά
στη βεράντα
κάντο να ανθίσει
δυο φορές
και τρεις
μην κάθεσαι
ο καιρός
δεν περιμένει

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά