Κατακερματισμένη

Γεια
με λένε...
δεν έχει σημασία
ζω νέα κυψέλη
μόνος
εδώ και καιρό
περιμένοντας
μερικές φωτεινές μέρες
μερικές γλυκές νύχτες
που αν τις αθροίσεις
φτάνουν δε φτάνουν
τρεις - τέσσερις μήνες
κι αυτό το λίγο χρόνο
καμιά φορά
μα από βιασύνη
μα απ' την αγωνία
να ζήσουμε τώρα
ό,τι δεν ζήσαμε
αυτό το λίγο χρόνο
μπορώ να τον κάνω
ακόμα λιγότερο
λάθη, λάθη
εντάξει ναι
δεν μπορείς
να είσαι σε όλα
ανά πάσα στιγμή...
αλλά όταν
συνειδητοποιείς
πού μπορούν να φέρουν
τα λάθη
συνήθως αργά
απλά σκέφτεσαι
με τρόμο
τι κάνω
τι πάω να κάνω
μήπως έχω
ξεμάθει να ζω
κανονικά;
ζωή
κατακερματισμένη
ένα κομμάτι εδώ
άλλο εκεί
να προσπαθείς
να συνθέτεις
βαθιά μέσα στην ψυχή μου
ή ό,τι  άλλο λέμε "ψυχή"
ξέρω πως υπάρχεις
ζεις, σκέφτεσαι, νιώθεις
γυναίκα που
κι εσύ παλεύεις
με όλα τα μισά
να τρέξουμε
να προλάβουμε
να κατακτήσουμε
να ζήσουμε, επιτέλους,
στιγμές
που να τις κάνουμε αιώνιες
έκσταση
πάθος
όσο πιο πολύ
όσο πιο πλήρες
να παίρνεις
το φάλτσο μου
και να το ισιώνεις
να κάνεις το σφίξιμο
στο στομάχι μου
ποτάμι
να ανακαλύπτω μαζί σου
νέες ροές
ξεχασμένες
πιεσμένες
χωμένες
μέσα στο τίποτα χρόνων
αυτό το τίποτα
που όποτε το βλέπω
απέναντι απειλητικό
πέφτω επάνω σου
άγαρμπα
και φορτικά
να γαντζωθώ
απ' τη μόνη αλήθεια
που με ωθείς
κι ανακαλύπτω
με το σώμα
με όλη μου την ανάσα
να διαχέεται
μέσα σου
εσύ μου τη δίνεις
αυτή την ανάσα
πίσω
φωτιά
ορμητικό ρεύμα
για να σε κατακτήσω
μη μου τη στερήσεις
δεν έχω άλλη
παρά αυτή
που είναι εσύ
με όλη σου
την υπόσταση
ποτέ πια
ζωή
κατακερματισμένη
ποτέ πια
ξεχωριστοί
και μόνοι
θέλω να είμαι
στη ζωή σου
ολόκληρος
δικός σου
ποτέ ξανά
κερματισμένοι

Για την ξυπόλητη βασίλισσά μου....