Στιλπνό

Ποιος ορίζει
τη μοίρα
που μας δένει
σαν μια γραμμή
που ξεκινά
χρόνια πίσω
ακολουθείς
αλλά δεν το ξέρεις
πως κάποτε
θα βρεθώ εκεί
σαν να ήμουν
από πάντα
παρακολουθούσα
διακριτικά
κάνοντας τεθλασμένες
θα μου πεις
υπερβολές
ως συνήθως
υπερβολικά
είναι όσα
μερικές φορές
συμβαίνουν
ή δεν συμβαίνουν
καθώς επιλέγεις
ή δεν επιλέγεις
τίποτα
δεν είναι πιο σίγουρο
αυτή τη στιγμή
μη με ρωτάς
για κάτι άλλο
δεν είμαι πιο βέβαιος
παρά για το άρωμά σου
που αναζητώ
σε κάθε μικρή ίνα
σε κάθε κλωστή
την κλείνω
στο συρτάρι
και κάνω μια συλλογή
από αισθήσεις
κάθε φορά
κάτι μοναδικό
κάτι διαφορετικό
και ωστόσο ίδιο
που φοβάμαι
μήπως αυτή
η επανάληψη
σκοτώνει το άρωμα
και δεν μπορείς
είναι αλήθεια
να το κλείσεις
σε ένα συρτάρι
δραπετεύει
διαχέεται
στην πόλη
σαν μίτος
του έρωτα
το βρίσκω
σε κάθε σου βήμα
που ακολουθώ
με τις αισθήσεις
σε απόλυτη
έξαρση
εγώ ο υπερβολικός
δεν ξέρω από όρια πια
δεν υπάρχει κάτι
έξω από αυτό που ζω
εδώ
εσένα που ζω
εσένα που με όσφρηση
και αφή αιχμηρή
πάνω στο κρεβάτι μου
γι' αυτό μετά
που βγαίνω
στη βεράντα
να με προσέχεις
μπορεί
να εναγκαλιστώ
το άπειρο
να γίνω Ωρίωνας
και Κένταυρος
ο δικός σου αστερισμός
αλλά όχι
δεν μπορεί
δε γίνεται
να είμαι
πιο πολύ
απ' το πολύ
πιο δικός σου
απ' ό,τι αγγίζεις
νιώθεις
εγκολπώνεσαι
και ξανά
γεννάς
και φέρνεις
στο φως
ένα νέο
δυνατό
και ζεστό
σύμπαν
μέσα
απ' το στιλπνό
παλλόμενο
σώμα σου