Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διακοπές

Διακοπές
κοίτα να δεις
όλοι οι άνθρωποι
δεν έχουνε ό,τι αντέχουνε
και θες
να μη βραδιάζει
πάλι μόνη και χαρούμενες
φωνές
απ' την αυλή σου
στο φεγγάρι τα σεντόνια
την κολόνια και
σκιές
εκεί που άφηνες
την τσάντα σου τα χείλη σου
τα πάντα σου
μου λες
πως ήταν λίγο
και θα φύγω σαν θα έρθει
η άλλη μέρα μα
αν θες
μείνε απόψε
δεν μπορώ μες στο φθινόπωρο
να ζήσω
διακοπές
θέλω ακόμα
άλλο τόσο και θα δώσω
όσο όσο
δυο ζωές
μόνο για να 'μαι
λίγο ακόμα το μαζί και ένα στόμα
να με καις
να με φιλάς απεγνωσμένα
με κρατάς και ένα ένα
στις καρδιές
τα δυο μικρά μας καλοκαίρια
λιώνουν μες στα δυο σου χέρια
και μου λες
θέλω εδώ μόνο να ζήσω
και μαζί σου να ζητήσω
αναβολές

να έχει ήλιο εδώ ακόμα
και να μη νιώσουμε χειμώνα
να περιμένω να φανείς
ξανά απ' την ίδια ανηφόρα
να σου χρωστάω ζωής μου δώρα
που μου τα χάρισες
κι ας άργησες
κι ας ήρθες
μόλις χθες

θέλω ξανά
μόνο μαζί σου
μόνο για πάντα
διακοπές...




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα