Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διακοπές

Διακοπές
κοίτα να δεις
όλοι οι άνθρωποι
δεν έχουνε ό,τι αντέχουνε
και θες
να μη βραδιάζει
πάλι μόνη και χαρούμενες
φωνές
απ' την αυλή σου
στο φεγγάρι τα σεντόνια
την κολόνια και
σκιές
εκεί που άφηνες
την τσάντα σου τα χείλη σου
τα πάντα σου
μου λες
πως ήταν λίγο
και θα φύγω σαν θα έρθει
η άλλη μέρα μα
αν θες
μείνε απόψε
δεν μπορώ μες στο φθινόπωρο
να ζήσω
διακοπές
θέλω ακόμα
άλλο τόσο και θα δώσω
όσο όσο
δυο ζωές
μόνο για να 'μαι
λίγο ακόμα το μαζί και ένα στόμα
να με καις
να με φιλάς απεγνωσμένα
με κρατάς και ένα ένα
στις καρδιές
τα δυο μικρά μας καλοκαίρια
λιώνουν μες στα δυο σου χέρια
και μου λες
θέλω εδώ μόνο να ζήσω
και μαζί σου να ζητήσω
αναβολές

να έχει ήλιο εδώ ακόμα
και να μη νιώσουμε χειμώνα
να περιμένω να φανείς
ξανά απ' την ίδια ανηφόρα
να σου χρωστάω ζωής μου δώρα
που μου τα χάρισες
κι ας άργησες
κι ας ήρθες
μόλις χθες

θέλω ξανά
μόνο μαζί σου
μόνο για πάντα
διακοπές...




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα