Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διακοπές

Διακοπές
κοίτα να δεις
όλοι οι άνθρωποι
δεν έχουνε ό,τι αντέχουνε
και θες
να μη βραδιάζει
πάλι μόνη και χαρούμενες
φωνές
απ' την αυλή σου
στο φεγγάρι τα σεντόνια
την κολόνια και
σκιές
εκεί που άφηνες
την τσάντα σου τα χείλη σου
τα πάντα σου
μου λες
πως ήταν λίγο
και θα φύγω σαν θα έρθει
η άλλη μέρα μα
αν θες
μείνε απόψε
δεν μπορώ μες στο φθινόπωρο
να ζήσω
διακοπές
θέλω ακόμα
άλλο τόσο και θα δώσω
όσο όσο
δυο ζωές
μόνο για να 'μαι
λίγο ακόμα το μαζί και ένα στόμα
να με καις
να με φιλάς απεγνωσμένα
με κρατάς και ένα ένα
στις καρδιές
τα δυο μικρά μας καλοκαίρια
λιώνουν μες στα δυο σου χέρια
και μου λες
θέλω εδώ μόνο να ζήσω
και μαζί σου να ζητήσω
αναβολές

να έχει ήλιο εδώ ακόμα
και να μη νιώσουμε χειμώνα
να περιμένω να φανείς
ξανά απ' την ίδια ανηφόρα
να σου χρωστάω ζωής μου δώρα
που μου τα χάρισες
κι ας άργησες
κι ας ήρθες
μόλις χθες

θέλω ξανά
μόνο μαζί σου
μόνο για πάντα
διακοπές...




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά