Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το ξέρεις

Τίποτα
δεν θα μας δοθεί έτσι
και το ξέρεις
θα πολεμήσεις
θα πονέσεις
αλλά θ' αντέξεις
γιατί να πρέπει
ν' αγκομαχάμε
να μην τα βρίσκουμε όλα
έτσι όπως
μας αρμόζουν
δεν υπάρχουν έτοιμα όνειρα
και το ξέρεις
γιατί τα όνειρα
που ζούνε το πρωί
εμείς τους δίνουμε ζωή
θα σηκωθείς
θα φορέσεις
τα πιο πολύχρωμα θέλω σου
και θα ξεχυθείς
στον κόσμο
ω, μην περιμένεις
δεν καταλαβαίνει κανείς
και το ξέρεις
λίγα είναι αυτά
που έρχονται αβίαστα
τα πιο πολλά
εσύ τα φέρνεις
πατώντας γερά
επάνω στην κάθε στιγμή
μα πως σου ζητώ
να είσαι το σίγουρο βήμα
πώς περιμένω
να βρίσκω ένα ακόμα
σημάδι στο σώμα
να μου διατρέχεις
με τα μικρά και στέρεα
χέρια σου
κάθε καμπύλη
φέρνοντας έκσταση
κάνοντας τα λίγα μου
πολλά
έτσι που κι εγώ
να έχω να δίνω
κάθε στιγμή
μόνο και μόνο
γιατί το ξέρεις
πως είναι δικό σου
ό,τι λίγο ή πολύ
υπάρχει
γιατί υπάρχει
και σήμερα
και τώρα
υπάρχει ευτυχώς
αυτό που αγγίζεις
που ποθείς
που δίνεις
και παίρνεις
μόνο και μόνο
γιατί
σε αυτή τη ζωή
που ήρθε αναπάντεχα
ίσως όχι και τόσο
αλλά στην ώρα της
για να ξέρεις
πολύ καλά
πως όλα
γίνονται
μόνο και μόνο
για να βρουν
στο δρόμο τους
εσένα
για να ταιριάξουνε
με το δικό σου χρόνο
τον λίγο και τον πολύ
μετρώντας
και μη μετρώντας
όλα να τα δεχτούμε
με το βλέμμα καθαρό
όπως μετά τη βροχή
ανοίγεται ένας
υπέροχος ορίζοντας
μόνο και μόνο
για να τον διατρέξεις
με αυτό το βλέμμα
σαν να υπάρχουν όλα
διάφανα
για πρώτη φορά
σαν να το ήξερες
από πάντα
μείνε
νιώσε
όλο και περισσότερο
κάνε με ολότελα δικό σου
κατάκτησέ με
από την αρχή
κάθε φορά όπως
μόνο εσύ
ξέρεις
















Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά