Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το ξέρεις

Τίποτα
δεν θα μας δοθεί έτσι
και το ξέρεις
θα πολεμήσεις
θα πονέσεις
αλλά θ' αντέξεις
γιατί να πρέπει
ν' αγκομαχάμε
να μην τα βρίσκουμε όλα
έτσι όπως
μας αρμόζουν
δεν υπάρχουν έτοιμα όνειρα
και το ξέρεις
γιατί τα όνειρα
που ζούνε το πρωί
εμείς τους δίνουμε ζωή
θα σηκωθείς
θα φορέσεις
τα πιο πολύχρωμα θέλω σου
και θα ξεχυθείς
στον κόσμο
ω, μην περιμένεις
δεν καταλαβαίνει κανείς
και το ξέρεις
λίγα είναι αυτά
που έρχονται αβίαστα
τα πιο πολλά
εσύ τα φέρνεις
πατώντας γερά
επάνω στην κάθε στιγμή
μα πως σου ζητώ
να είσαι το σίγουρο βήμα
πώς περιμένω
να βρίσκω ένα ακόμα
σημάδι στο σώμα
να μου διατρέχεις
με τα μικρά και στέρεα
χέρια σου
κάθε καμπύλη
φέρνοντας έκσταση
κάνοντας τα λίγα μου
πολλά
έτσι που κι εγώ
να έχω να δίνω
κάθε στιγμή
μόνο και μόνο
γιατί το ξέρεις
πως είναι δικό σου
ό,τι λίγο ή πολύ
υπάρχει
γιατί υπάρχει
και σήμερα
και τώρα
υπάρχει ευτυχώς
αυτό που αγγίζεις
που ποθείς
που δίνεις
και παίρνεις
μόνο και μόνο
γιατί
σε αυτή τη ζωή
που ήρθε αναπάντεχα
ίσως όχι και τόσο
αλλά στην ώρα της
για να ξέρεις
πολύ καλά
πως όλα
γίνονται
μόνο και μόνο
για να βρουν
στο δρόμο τους
εσένα
για να ταιριάξουνε
με το δικό σου χρόνο
τον λίγο και τον πολύ
μετρώντας
και μη μετρώντας
όλα να τα δεχτούμε
με το βλέμμα καθαρό
όπως μετά τη βροχή
ανοίγεται ένας
υπέροχος ορίζοντας
μόνο και μόνο
για να τον διατρέξεις
με αυτό το βλέμμα
σαν να υπάρχουν όλα
διάφανα
για πρώτη φορά
σαν να το ήξερες
από πάντα
μείνε
νιώσε
όλο και περισσότερο
κάνε με ολότελα δικό σου
κατάκτησέ με
από την αρχή
κάθε φορά όπως
μόνο εσύ
ξέρεις
















Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα