Γη

Σε βρήκα

στο σκοτάδι μου

άνοιξες ένα παράθυρο

στο κρύο ανθίζανε

τα χρώματα

κι οι μέρες έλαμπαν

στα μάτια σου

έρεαν λες

οι ώρες

κι όλα τα λεπτά μαζί

συνέθεταν

μια λεπτή

αλυσιδίτσα στο λαιμό σου

δεν υπήρχε ανάγκη καμία

τόσο δα να κάναμε

τα είχαμε όλα

να επιστρέψω απ' τη δουλειά

να γυρίσω το κλειδί

κι όλα στη θέση τους

φυλαγμένα λες

απ τον καιρό

που κρυφόκαιε

αυτή η άνοιξη

τα βήματα που

χωρίς σκέψη

χωρίς κούραση

μας φέρνουν εδώ

με τη σιγουριά του

να ξέρεις

ένα αγαπημένο πρόσωπο πως

σε περιμένει

δεν ήταν το πολύ

ούτε και το λίγο

κι ούτε μετριέται

μία λαχτάρα στην καρδιά

και μια ανησυχία

όλα να γίνουνε καλά

και όλα να ναι ταιριαστά

ανόητα ανησύχαες 

καμιά φορά

μα είναι πάντοτε σαν πρώτα

πώς να το πω

μέσα μου καίει αυτή η αλήθεια

καμιά φορά με παρασύρει

σαν το ποτάμι ορμητικά

που λαχταράς κι όμως εκείνο

σε παρασέρνει μες τη δίνη

όμως στο τέλος

πάντα εκβάλλει

σε έναν κόλπο με κοράλια

άμμο και έρωτα αρμυρό

που λαχταρούν τα δυο τα χείλια

τώρα θα ζω στο ακρογιάλι

την αμμουδιά αποθυμώντας

που μέσα σου όρμησα σαν κύμα

κι έπειτα εσύ γαληνεμένη

μου δωσες πάλι να ορίζω

τι είμαι μόνο εσύ το ξέρεις

και σ' αγαπώ σαν το ζεστό

καλοκαιριού αποσπερνό

μικρό νησί μου

γη μου όλη

ταξίδι μου

σ ακολουθώ
μέσα μου
μ' έναν στεναγμό