Μήτρα

Έχουμε να διανύσουμε
χειμώνες
απλώνοντας
τα ρούχα γρήγορα γρήγορα
στον ήλιο
γλιστρώντας με γυμνά τα μέλη
ν 'ανεβούμε στις ταράτσες
απ' τις κορφές
να στέλνουμε τα σήματά μας
ένα υπόγειο μήνυμα
το κωδικοποιώ μ' επιμονή
κι επιμέλεια
διαπερνώ με φως και σκοτάδι
κάθε πρωί
φυλάω την αγάπη μου ζεστή
κάτω από το σκέπασμα
το βράδυ απλώνω το μυαλό μου
που κρυώνει
λέω κρυφά ξόρκια
τυλίγομαι σφιχτά
τις τελευταίες πρόσφατες εικόνες
καταλαβαίνεις γιατί
είναι ανάγκη
να παρατηρώ
ξεμένω πίσω
λαχανιάζοντας
προσπαθώντας ν 'ανεβαίνω ενώ
κάθε τόσο σκοντάφτω
μετράω ένα ένα
 βήματα προσεκτικά
αναδομώ
ίνες και φλέβες
κοντοστέκομαι και λέω
πού να κοιτάξω τώρα
όλο τρέχω τρέχω
γύρω από τον ίδιο κύκλο
χάνω στη ζάλη μου το κέντρο
παραπαίοντας σ ένα διάδρομο
δίπλα μου περνάνε ξυστά
πρόσωπα αδιάφορα
ή και απειλητικά
δεν με αγγίζουνε
χάνω τον κώδικα
αναμονή στο κινητό
περιμένοντας το σινιάλο
εγωιστική παραφορά
από τα φαιδρά μου κλαψιάρικα λόγια
τέτοιες στιγμές μόνο
σώμα με σώμα
επανέρχεται η τάξη
των πραγμάτων που μόνο
εσύ ορίζεις αυτό
που υπάρχει
σώμα με σώμα
να πάψω πια
να σκέφτομαι άλλο
να παραδοθώ αμαχητί
στον αγώνα σου
να ζήσω πάλι
το επίγειο λίγο
το ολότελα αληθινό
που αναλογεί
στον καθένα μας
μη με ρωτάς λοιπόν
και μην παραξενεύεσαι
που παρατηρώ
γνωρίζοντας πως
την ουδέτερη ζώνη
έτσι μόνο
θα μπορέσω να περάσω
μέχρι
να συνδεθώ και πάλι
στη μήτρα
των οικείων μας πραγμάτων