ο δρομέας

Ο δρομέας
κρατά ένα
κόκκινο φιλί
κανείς δεν το βλέπει
στην εκκίνηση
ρίχνεται με δύναμη
προς τη φορά του ήλιου
σε κάθε βήμα
αναγνωρίζει κάτι περισσότερο
τρέχει και σκέφτεται
τρέχει και θυμάται
όλη του η προσπάθεια
και η πνοή
να υπερνικήσει τα εμπόδια
να τρέξει
κόντρα στο χρόνο
αφήνεται και φεύγει
κάνει έναν μεγάλο κύκλο
στην ανηφόρα
είναι το σπίτι του
οι σκάλες οδηγούν
στο δωμάτιό του
ο δρομέας
ανοίγει τα παράθυρα
να μπει το φως
να ορμήσει ένας άνεμος
να δώσει ώθηση
περιμένει και
ξέρεις πότε είναι
η στιγμή
να ξεχυθεί μπροστά
να τα δώσει όλα
το χώμα η πέτρα
το επίπεδο
ακόμα πιο πάνω
κράτα την ανάσα σου
αυτή η ανάσα καίει μέσα
πυρακτώνεται μαζί σου
η λάβα αναγυρίζεται μέσα
και ανεβαίνει ως το στόμα
φτάνει στην κορυφή  και πάλι
μ' ένα σημάδι από φιλί
ένα κόκκινο σημάδι
δίνει και πάλι
την εκκίνηση
φτάσαμε πιο πέρα
και θέλαμε δρόμο ακόμα
δεν θέλει να γυρίσει πίσω
να τρέχει
να κυλάει
να χάνει το μυαλό του και
να το βρίσκει πάλι
ξέπνοος
και γαλήνιος
πορφυρένιος ήλιος
δυνατός στο κρύο
στο παγωμένο χιόνι που'
ξέμεινε στις κορφές
έτρεξε και έτρεξε
ένα σημάδι πάντα
ακολουθεί πιστά
θα το βρει όπου
και να πάει
θα τον καλεί ξανά
ο χρόνος
να αναμετρηθούν
όλα κυλάνε
κι οι ορίζοντες που καλούν
τα ατίθασα μαλλιά σου
ό,τι κράτησα στα χέρια μου
μόνο με αγάπη απέραντη
ευχαριστώ στη ζωή
που μου δίνει
να διατρέξω
ένα κόκκινο χείλι
το σημάδι μου
αυτό που θέλω να φτάσω
θέλω
με τα μάτια μου καθαρά
και την καρδιά μου ολάνοιχτη
να ξεχυθώ μέσα σου
να γίνομαι ο δρόμος
και ο χρόνος
σε όλο και πιο μακρινές αποστάσεις
να κοιτώ να κοιτώ
να μη φτάνω ποτέ
σ' έναν προορισμό παρά
ανακτώντας όλο και
περισσότερη δύναμη
να φέρνω κύκλους γύρω σου
όλο και πιο σιμά
προς το κέντρο σου
ώσπου ολότελα
να με απορροφήσεις
σαν γη διψασμένη
να βγάλω ρίζες
και να καρπίσω
και κάποτε
να περνούν
οι μελλοντικοί δρομείς
χωρίς καν να υποψιάζονται ότι
εδώ
σ' αυτό το χώμα
σ΄αυτά τα χρώματα
με τα βουνά τριγύρω
και τον πόθο της θάλασσας
εδώ
ρίζωσε και κάρπισε
κι έγινε ίσκιος
και δροσιά
ένας δρομέας
από έρωτα
και διάφανο ορίζοντα