Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στον καθρέφτη

Παρατηρώ
αδιάλειπτα
κάθε σου κίνηση
δεν θέλω να χάσω
ούτε μια πολύτιμη στιγμή
ο χρόνος  υπάρχει 
γιατί κινείσαι
γιατί
χάνεσαι
και πάλι εμφανίζεσαι
μέσα από την εναλλαγή
το πολύ είναι
θόρυβος της οράσεως
κι αποκοίμιση 
των αισθήσεων
τα θέλγητρα είναι
στις λεπτομέρειες και
αντιθέτως με
άλλα φαινόμενα
όσο πιο κοντά αναδιφώ
τόσο η λεπτομέρεια
αποκαλύπτει μια
ασίγαστη ορμή νεότητας
μια ήρεμη θάλασσα 
φωτισμένη με το απαλό βλέμμα
του απογευματινού ήλιου
με την αρμύρα στο δέρμα
τα χείλη αποκαλύπτουν
τη γεύση που ακόμα
κρέμεται σε σταγόνες
να το μαζέψω όλο
με τα δάχτυλά μου
ή κοιτώντας άλλοτε και
μέσα από το κάποπτρο
ακόμα καλύτερα
χωρίς να γίνομαι καν
αντιληπτός
σε  ακολουθώ πιστά
γίνομαι κατοπτρισμός σου
σε κάθε όνειρο υπάρχεις γιατί
είσαι μέσα μου
μια νέα διαρκής εικόνα
αίσθηση και μνήμη μου
επιθυμία
το δέρμα μου διατρέχεις
κι από κάτω  στο αίμα
ρέεις υπόγεια
σαν χείμαρρος που 
ψάχνει 
να βρει τη διέξοδο
η  κάθε μέρα διογκώνεται
τα χείλη μεστώνουν
αποκαλύπτοντας την είσοδο
γοργά 
απαλά και βίαια
με την ώθηση 
σε κάθε νεύρο
οι νευρώνες μια τρικυμία
πονά
τόση αντανάκλαση μέσα μου
που θέλει να ξεχυθεί
με λαχτάρα 
να καταλύσει 
στο μικρό σου δώμα
και κανείς να μην το ξέρει
παρά μονάχα εσύ όταν
αναπάντεχα ξυπνάς
και κάτι μέσα αναδεύεται
ένα ζεστό κύμα
το μήνυμα της σποράς
που έρχεται 
αναγεννώντας κύκλιους πόθους
να κοιτάς στον καθρέφτη
θα με αναγνωρίσεις
πίσω σου θα χαράζω
ένα χάρτη για να φτάσω
στο υπέρτατο όριο
χωρίς ποτέ μου
να το φτάνω
ξέρεις τόσο καλά
μη με αφήνεις ποτέ
ολότελα να κατακτώ
για να γυρίζω πάντα
γύρω απ΄το κέντρο σου



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά