Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η σκέψεις μου είναι

Αγαπώ
τα πιο ευτελή
και τα πιο ακριβά
μ' αρέσει ναι κοιτάζω
από ψηλά
και να κατεβαίνουμε μετά
στη θάλασσα
να λέω καλημέρα
και να χώνομαι
κάτω από 
τα σκεπάσματά σου
να περιμένω με αγωνία
να περάσει η μέρα
μια μέρα κερδισμένη
στο στόμα την κρατώ
τη γεύση του φιλιού
τη γλυκιά πικρή
σοκολάτα
και ζω
με αυτές τις μικρές 
διόλου ασήμαντες 
λεπτομέρειες
οι σκέψεις μου είναι
διαρκώς
ένα φόρεμα
που θροϊζει
ένα πουκάμισο ανοιχτό
το σίγουρο βήμα
το νύχι το ζωγραφιστό
το αρχικό σου ξάφνιασμα
απ' την ορμή μου
τα χείλη μισάνοιχτα
μέσα τους που
βυθίζομαι
θέλω αργά
να σε χορταίνω
λίγο λίγο
να έχω πάντα κάτι
παραπάνω
ποτέ να μη σε φτάνω
να ανεβαίνω
από χαμηλά
και πάλι να βυθίζομαι
να δίνω και να δίνομαι
η σκέψη μου όλη
ένα χαμόγελο
το κάτω χείλος
το τόξο των φρυδιών
το βλέμμα που
διαπερνά
όλος ο κόσμος
κάτω στα πόδια σου
δεν γίνεται μου λες
τόσο πολύ
και λέω πως όχι
πιο πολύ
ακόμα τίποτα
δεν μπόρεσα
ίσα που άγγιξα τον ήλιο
κι άλλα ακόμα πιο πολλά
θα σου γυρέψω 
να το ξέρεις
και θα χορέψω ένα βράδυ
μόνο για σένα στο σκοτάδι
μέσα σου θα ξεδιπλωθώ
θα τραγουδάω μόνο αγάπη
όλη μου η σκέψη
ένα νεύμα
που λέει πάντα πιο πολλά
απ' όσα χάνονται στα λόγια
ένα σου βλέμμα μόνο
απλά







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Bob

Έζησα μία καλή ζωή πηρα αγάπη, φροντίδα έγνοια και μερικές ξυλιές στον ποπό όταν έκανα μικροαταξίες μην θυμώνεις που φεύγω τώρα έτσι πρέπει να γίνει  ξέρω πως όταν έρθει η ώρα δεν θα μ' αφήσεις να πονάω σε εμπιστεύομαι σ' αγαπώ είμαι τυχερή που κάποια μέρα είδες τη φωτογραφία μου σ' εκείνο το pet κι ήρθες και με πήρες Η διαδρομή μου  Νέος Κόσμος- Κυψέλη τελευταία στάση Άγιος Παντελεήμων  νομίζεις ότι δεν γνώρισα τη γιαγιά πάτησα όμως  εκεί που πάτησε κι έχω τη μυρωδιά της γι΄αυτό και δεν ανέβαινα ποτέ στην πολυθρόνα της κράτησε ωστόσο και μια γωνίτσα στο σπίτι σου ποιος ξέρει ίσως κάποια μέρα ένα μακρινό ξαδερφάκι μου  έρθει να τη ζεστάνει  στη θέση μου Σ' αφήνω τώρα Με τρυφερές "κουτουλιές" Η Bob σου