Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η σκέψεις μου είναι

Αγαπώ
τα πιο ευτελή
και τα πιο ακριβά
μ' αρέσει ναι κοιτάζω
από ψηλά
και να κατεβαίνουμε μετά
στη θάλασσα
να λέω καλημέρα
και να χώνομαι
κάτω από 
τα σκεπάσματά σου
να περιμένω με αγωνία
να περάσει η μέρα
μια μέρα κερδισμένη
στο στόμα την κρατώ
τη γεύση του φιλιού
τη γλυκιά πικρή
σοκολάτα
και ζω
με αυτές τις μικρές 
διόλου ασήμαντες 
λεπτομέρειες
οι σκέψεις μου είναι
διαρκώς
ένα φόρεμα
που θροϊζει
ένα πουκάμισο ανοιχτό
το σίγουρο βήμα
το νύχι το ζωγραφιστό
το αρχικό σου ξάφνιασμα
απ' την ορμή μου
τα χείλη μισάνοιχτα
μέσα τους που
βυθίζομαι
θέλω αργά
να σε χορταίνω
λίγο λίγο
να έχω πάντα κάτι
παραπάνω
ποτέ να μη σε φτάνω
να ανεβαίνω
από χαμηλά
και πάλι να βυθίζομαι
να δίνω και να δίνομαι
η σκέψη μου όλη
ένα χαμόγελο
το κάτω χείλος
το τόξο των φρυδιών
το βλέμμα που
διαπερνά
όλος ο κόσμος
κάτω στα πόδια σου
δεν γίνεται μου λες
τόσο πολύ
και λέω πως όχι
πιο πολύ
ακόμα τίποτα
δεν μπόρεσα
ίσα που άγγιξα τον ήλιο
κι άλλα ακόμα πιο πολλά
θα σου γυρέψω 
να το ξέρεις
και θα χορέψω ένα βράδυ
μόνο για σένα στο σκοτάδι
μέσα σου θα ξεδιπλωθώ
θα τραγουδάω μόνο αγάπη
όλη μου η σκέψη
ένα νεύμα
που λέει πάντα πιο πολλά
απ' όσα χάνονται στα λόγια
ένα σου βλέμμα μόνο
απλά







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα