Φως

Ας πάμε έξω

να περπατήσουμε 

στο κρύο

να κοιτάζουμε με λαχτάρα

έναν ορίζοντα

που μας περιμένει

πιο κάτω

πιο μακρινά

σε ζεστά ακρογιάλια

με δίχως την έγνοια

των άδικων καιρών

εμείς οι τυχεροί

οι αργοπορημένοι ταξιδιώτες

που μ ένα πήδημα

νικούν

τον καταπέλτη που ανεβαίνει

στέκονται στην κουπαστή

με το μέτωπο στον ήλιο

χωρίς να πρέπει

να παλεύουν με το κρύο

ταξιδεύοντας εκεί που

ξημερώνει χαμογελώντας

θα κάνω στην άκρη

τ' ανέμελα μαλλιά σου

θα σε φιλήσω γλυκά

στα μάτια

θα  ξέρεις πως νοιάζομαι

θα ξέρω πως

με αγάπησες πριν να είμαστε

αυτή η πιο στέρεη γνώση

όλου του κόσμου η σοφία

τίποτα πια

τίποτα δεν θα μ' έκανε 

πιο πάνω απ' ότι έχεις πιστέψει

δεν έχω πει ποτέ

χιλιάδες λέξεις κούφιες

αδέξια ψελλίσματα

μπροστά σ' ένα δικό σου ρήμα

τα καίω όλα τώρα

όλα μεμιάς τα σβήνω

ν' ανοίξω  χώρο

να ξαπλωθείς στην άμμο

ν' αφήσεις το σημάδι σου

στο χώμα

να περιμένω

σαν το κλειδί

κάτω απ' το χαλάκι

ή σε μια κόγχη στην αυλή

να περιμένω να βαδίσεις 

στέρεα και τερπνά

να μην προχωρώ βήμα

πίσω σου

να κολλάω 

οδήγησέ με

στων ηδονών σου το ιερό

μύστης μου 

και θεραπαινίδα

η καρδιά μου ανοίγει 

τρυφερή σαν βρέφος

να σε δεχτεί 

την ομολογία μου

στο σώμα σου

ανεξίτηλα αποθέτω

τα νάματά σου 

γεύομαι 

απ το σκοτάδι

στο όλο

αλώβητος αφήνομαι

έφηβος νους

στο άδυτο μέσα

άντρας γεννιέμαι

καθάριος σαν φως

αγάπησέ με