Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Blitz

Και πάλι θα βυθιστώ
στο πυρετικό μου σύμπαν
δες
τα μάγουλά μου καίγονται
το σώμα μου σπινθιρίζει
τρέχω χιλιόμετρα βουβά
το νερό βράζει
στους θύλακές μου
ανεβαίνει ένας θερμός πίδακας
σκάνε οι πλάκες
αποκαλύπτοντας πηγάδια ανήσυχα
κυριεύομαι
από το ίδιο το πάθος μου
σκάβω μέσα μου και
ανακαλύπτω
αναρίθμητα σύμπαντα
πρέπει να συναρμολογώ κάθε μέρα
έναν κόσμο
πιο πέρα από μένα
ανοίγοντας λαγούμια
εκτείνοντας το σώμα σαν γέφυρα
για να ρθω κρυφά 
εκεί που είσαι
βλέπεις ανεπαίσθητα
είμαι όλο και περισσότερο
όχι τμήμα σου
ένα εσωτερικό ρεύμα
που κυκλώνει τους νευρώνες σου
έπειτα
ένα γαλάζιο φως 
συνάψεις και σπίθες
σαν ποτάμι διασχίζοντας τη Συγγρού 
έρχεσαι αστραπή
με σηκώνεις από τον ύπνο
με ρίχνεις βαριά επάνω
σε αποπνιχτικές ημέρες 
ανθρωποώρες στο παράφορο
και στη γλυκά βασανιστική 
αναμονή
εβδομάδα την εβδομάδα
η ζωή που ξετυλίγεται
δεν είναι λιβάδι
ούτε και λίμνη που στέκει
θα χτυπήσω κάρτα
στη φλέβα μου θα πάλλεσαι
λες και δεν το ξέρεις
ενώ αποφάσεις 
θα λαβαίνονται
για τις αλλότριες ημέρες
στη φλέβα μου
θα διογκώνεσαι
θα με σκίζεις σαν αστραπή
κι εγώ
φωτισμένος 
με το μέτωπο και τα μαλλιά μουσκεμένα
τρέμοντας πυρακτωμένος
θα κραυγάζω 
ψιθυρίζοντας
θα τραγουδώ 
σωπαίνοντας
θα περιστρέφομαι μέσα σου
δουλεύοντας
θα τρέχω κοιτάζοντας τις κορφές
ενώ θα βγάζω ρίζες στην άσφαλτο
και θα σ' αγαπώ
όσο
ποτέ δεν θα στο χω πει











Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά