Στην εκκίνηση

Στην εκκίνηση
όλες οι αισθήσεις
σε εγρήγορση
δεν θέλω τα φώτα
να προχωρήσουμε με την αφή
ψηλαφιστά
ή κάτω από ένα
τρυφερό ημίφως
ένα παιδί
με ρούχα αντρικά
και με ρυτίδες
αυλάκια μνήμης σκαλισμένα
στο μέτωπο
θέλει με πείνα μεγάλη
αυτό το χάδι
να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά
αγαπώ
αυτό το αδρό χέρι
που αρπάζει γερά
με εμπιστοσύνη
και σαν άγγιγμα φτερού
περίπολος
στο σώμα
γυμνοί ακροβάτες
στα ακροδάκτυλα
μερικές φορές
πρέπει να αφομοιώσουμε
την ύλη
να ακούσουμε βαθιά
περνώντας μέσα
απ' τα κρυμμένα μυστικά
δεν έχω τίποτα
είμαι
το μοναχικό μου δέντρο
που απλώνεται και
με θέρμη κυλάνε από τις ρίζες μου
ως τις κορφές του ήλιου\
οι χυμοί που αναδεύεις
τα μυστήρια
ό,τι λίγο με αφήνεις να δω
ίσα που ανοίγει
το ένα φύλλο
μην χαράξει επάνω μου
σαν λεπίδα
αναβλύζοντας από μέσα σου
ένα κόκκινο ρόδο
ένα ένα απλώνω τα πέταλά μου
επάνω στο στήθος σου
να με πιάσεις στα χέρια σου
αν τα πιέσεις
θα στάξει το αίμα
να το φυλάξεις
με τα χείλη
να κατεβώ
στο εξαίσιο άρωμα του κήπου
που θέλω να κρατήσω
στο στόμα μου
τα χείλη μου διψάνε
τη γλυκιά απαλή
σάρκα ζεστή
τίποτα πιο θελκτικό
ίσως μόνο
ό,τι κι εσύ
απομυζώντας μου
ανοίγει από μέσα μου
μια πηγή
και θέλω να σε γιορτάσω
ζωή
να τα χείλη
πόσο με ταξιδεύουνε
χείλη που δε λαθεύουνε
από μόνα τους μιλούν
ευλογημένα δώρα
που σου χάρισε
το πιο γενναιόδωρο
ένα κορίτσι μέσα σου
μια γυναίκα
αδάμαστη και λεύτερη
περήφανα δοσμένη
ποτέ δεν θα ησυχάσω ποτέ
αν δεν σε κατακτήσω
ας ξέρω πόσο μάταιος
είναι τούτος ο αγώνας
και μη μ αφήσεις ποτέ
παρά στα σκοτεινά να προσπαθώ
μέσα σου
ν ανέβω
λίγο πιο πάνω
λίγο πιο κοντά
πυρπολώντας
το κέντρο σου