Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαγικά

Δεν ειν' αυτό
μη μου πεις
έτσι πως θα 'ρχομαι απλά
θα σου φτιάχνω τ αυτοκίνητο
θα πηγαίνουμε μετά
στην αγορά για ψώνια
αγκαλιασμένοι
στο δρόμο θα γελάμε
κι ύστερα απλά
θα κοιταζόμαστε
εμείς αγαπημένοι
θα ετοιμάζουμε
ο ένας για τον άλλον
τα πιο όμορφα
τα πιο κρυφά
αυτά τα πράγματα
που οι άνθρωποι ξεχνούνε
και κάποτε αποθυμούνε
θυμούνται κάποτε
που ήσαν κάποιοι άλλοι
και πια δεν μοιάζουνε
με τις παλιές φωτογραφίες
εμείς θ αλλάζουμε
κάθε μέρα θα γεμίζουμε
στα βάζα το νερό
και θα γελάμε
θα κοιταζόμαστε
σαν την πρώτη τη φορά
εκείνη
απ' την αρχή θ' ανακαλύπτουμε
τα λάθη μας ποτέ
δεν θα καλύπτουμε
όλα θα είναι φωτεινά
κι ελαφριά
να μη βαραίνει ποτέ
αυτό το βλέμμα
και κάθε Σάββατο
με το ίδιο χτυποκάρδι
να περιμένω να φανείς
στην ανηφόρα
το ίδιο κάθε
καλοκαίρι και χειμώνα
όταν θα πέφτει το χιόνι
κι όταν στη θάλασσα
θα ξεμακραίνουνε τα πλοία φωτισμένα
σαν λαμπάκια στον ορίζοντα
κι εμείς εδώ
το σεντόνι μου πανί
ζεστό απόβραδο
τα πόδια μας γυμνά
στην κουπαστή
το γλυκοχάραμα
θα μπαίνω στην αγκαλιά σου
να σε ξυπνώ
μ ένα φιλί
κι ένα χαμόγελο
σαν τα παιδιά
που όλα τα πλάθουν
μαγικά
κι αγαπημένα



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα