Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

βλέπω βαθιά

Έρχεσαι όμορφα
και αναπνέεις μέσα μου
μια στήλη καπνού
υψώνεται στο ταβάνι
ο ουρανός μου
απλώνεται όλο και πιο πολύ
στο φως που κερδίζει
τις ώρες
θ' αφήσω ανοικτά
για να σε βλέπω
περισσότερο
όπως
πέφτεις πίσω
έτσι που'
απότομα λίγο
καμιά φορά
σε τραβάω για να
και βιάζομαι λες και
θέλω λίγο
αν μπορώ να
σε βασανίζω και να
κρατώ πιο πίσω
λίγο λίγο
να έρχομαι
να μου δίνεσαι
με μια πίστη σχεδόν
εύθραυστη
και εύρωστη
όταν μια τέτοια
έκσταση
θέλω σχεδόν
να προσεύχομαι από
πάνω σου
θα θελα μια φορά
να πιω αργά
τ' αλμυρά σου δάκρυα
να μ'  αφήσεις
να κεντρίσω
μέσα σου βασίλισσα
να,μπω
κι εκεί λέει
να ξεχαστώ ολότελα
και να μη χρειάζεται λέει
να μιλάμε καθόλου
γι' αυτά
παρά να καθόμαστε στηνκουζίνα
να τρώμε σοκολάτα καινα καπνίζουμε
να έρθει πάλι το καλοκαίρι
να περπατάς με πόδια γυμνά
να τ' απλώνεις επάνω μου
μέχρι τους ώμους μου
να σε φέρω στο σώμα μου
σαν διάδημα ή σαν μια
ζώνη σφιχτά επάνω μου
να με δένεις με τους μηρούς σου
κι από κάθε πλευρά φυλακισμένος
με τυφλή χαρά
κράτησε,πάρε
πάρε ό,τι υπάρχει σε μένα
ό,τι διπλά και παραπάνω
μου το επιστρέφεις
με τα χείλη
μα δεν ξέρεις πως
βλέποντάς σε
αναστατώνεις τη μέρα μου;
ω, κάντο ναι
κάντο και πάλι
μη με λυπάσαι
δώσε μου
όλο και περισσότερους λόγους
μόνο για σένα
με σώμα και καρδιά
να υπoφέρω




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά