Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Promise

Μέσα μου χορεύουν
πύρινοι άγγελοι
στο αίμα μου καίνε
ποτάμια φωτιάς
πόσο το ένιωσα
εκείνο το βράδυ
πως έχεις για μένα
φυλάξει στην κρύπτη
το πιο λαμπερό κοχύλι
θα πάω να πέσω
σ' αυτή τη ήρεμη θάλασσα
δεν θα φοβάμαι πια
ούτε κύμα ούτε άνεμο
θ ακολουθώ απλά
στον πιο φωτεινό βυθό
όπου θα με οδηγείς
με μια ανάσα
θ' αφήνομαι
δεν θα παρατηρώ πια
τίποτα
όλα θα ξεκινάνε 
αβίαστα από μέσα
βλέπεις δεν έχω
κανέναν φόβο
έμαθα να κολυμπώ
έμαθα να χάνομαι
ξέρω πως
έχεις για μένα
το φιλί της ζωής
άφησέ με μονάχα
να σκύψω να  πιάσω
με τα δόντια
αυτά τα διάφανα κοράλλια
που μου έταζες βράδια πολλά
βράδια που μετρώ
με την ηχώ των βημάτων σου
τα βαριά πατήματα και
τ' αποτύπωμα της όσφρησης
τ'αποτσίγαρα στο μπαλκόνι
κανένα άρωμα 
δεν μπορεί πια
να με αποσπάσει
πορεία κατευθείαν
για εκεί που
θα λύνω με ένα χέρι
ό,τι σε κρατά σφιχτά
έτσι να βρεθούμε
λεύτεροι κι αγκαλιασμένοι
να τρέξουμε σαν
φλογισμένα αερικά
κι αν κρυώνεις
θα είμαι το σκέπασμα
κάτω από τη βροχή
ας μας έβρισκε μόνο
η επόμενη μέρα
ασυννέφιαστη
να περπατήσουμε γυμνοί 
εξαίσια λαμπεροί
ας μείνουμε έτσ
μια στιγμή ακόμα
μια μόνο στιγμή πριν
να μαζέψουμε τα λιγοστά μας πράματα
και να πάρουμε
το δρόμο
μόνοι όχι 
ποτέ ξανά, υπόσχομαι
ποτέ
promise me

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά