Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ορισμός

Σώμα απ' το σώμα μου
και πάλι 
όλα ένα 
δεν χρειάστηκε
παρά 
ένα παράφορο φιλί
είναι κάθε φορά
που ανακαλύπτω ξανά
αυτό που υπάρχει
προσφέρεται
σε μένα 
ενσκήπτω
και γεύομαι 
όλα αναδύονται
τόσο φυσικά και αβίαστα
γνωρίζω τα πάντα
κι όμως δεν ξέρω τίποτα
μαθητεύοντας
στα εξαίσια φίλτρα
μαθαίνοντας ξανά
εισπνοή εκπνοή
έκταση μέχρι το άπειρο
ήξερα και πάλι
τα πάντα
ήσουν απόλυτα
και τόσο απλά
μερικές φορές όλα ρέουνε
από μέσα μου
προς τα σένα
και αντίστροφα
το είχα δει ήδη
έχοντας φαντασιωθεί
 - έτσι νόμιζα - 
κι ωστόσο
εκπλήσσοντας εκ νέου
κάθε αίσθηση
ω ναι
έτσι να είσαι
περπατώντας γύρω μου
μέσα μου ενυπάρχεις
ανυπόδητη
στρέφεις τα νώτα
όλα γυρίζουν 
δεν έχω πια 
νου, γλώσσα
δεν είσαι νοητή
ούτε και το απομακρυσμένο σημείο
που προσπαθώ να εντοπίσω
στο παράταιρο σώμα μου
έχεις πια
εγκολπωθεί
το μέσα μου 
καταλύεις
το χρόνο μου
με τον ιδρώτα
αποτιμάται αυτή η 
στιγμή της μετέωρης πλήρωσης
στροβιλισμός στο άπειρο
κι αίσθηση ακέραια
η μεστή μου ύπαρξη
πόσο παράξενα 
μερικές φορές
όλα δένουν ξανά
μη μου αφήνεις 
αυτή τη βεβαιότητα
να έρχεσαι πάλι
αίφνης 
να με εκπλήσσεις
κι εγώ
θα σ' αγαπώ
τυλίγοντας σε
με όλο το φάσμα
 ανταλλάσσοντας
χρώμα και σχήμα
με τα δώρα σου
το ακριβό σου άρωμα
ανακτώντας την όσφρηση
καθώς κατακτάς
χωρίς κανένα κόπο
όλο το χώρο
και μέσα και έξω
εγώ θαυμάζοντας
αυτό το θαύμα
που αποκαλύπτεσαι
στον κόσμο
που όρισες
γυναίκα



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα