Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ορισμός

Σώμα απ' το σώμα μου
και πάλι 
όλα ένα 
δεν χρειάστηκε
παρά 
ένα παράφορο φιλί
είναι κάθε φορά
που ανακαλύπτω ξανά
αυτό που υπάρχει
προσφέρεται
σε μένα 
ενσκήπτω
και γεύομαι 
όλα αναδύονται
τόσο φυσικά και αβίαστα
γνωρίζω τα πάντα
κι όμως δεν ξέρω τίποτα
μαθητεύοντας
στα εξαίσια φίλτρα
μαθαίνοντας ξανά
εισπνοή εκπνοή
έκταση μέχρι το άπειρο
ήξερα και πάλι
τα πάντα
ήσουν απόλυτα
και τόσο απλά
μερικές φορές όλα ρέουνε
από μέσα μου
προς τα σένα
και αντίστροφα
το είχα δει ήδη
έχοντας φαντασιωθεί
 - έτσι νόμιζα - 
κι ωστόσο
εκπλήσσοντας εκ νέου
κάθε αίσθηση
ω ναι
έτσι να είσαι
περπατώντας γύρω μου
μέσα μου ενυπάρχεις
ανυπόδητη
στρέφεις τα νώτα
όλα γυρίζουν 
δεν έχω πια 
νου, γλώσσα
δεν είσαι νοητή
ούτε και το απομακρυσμένο σημείο
που προσπαθώ να εντοπίσω
στο παράταιρο σώμα μου
έχεις πια
εγκολπωθεί
το μέσα μου 
καταλύεις
το χρόνο μου
με τον ιδρώτα
αποτιμάται αυτή η 
στιγμή της μετέωρης πλήρωσης
στροβιλισμός στο άπειρο
κι αίσθηση ακέραια
η μεστή μου ύπαρξη
πόσο παράξενα 
μερικές φορές
όλα δένουν ξανά
μη μου αφήνεις 
αυτή τη βεβαιότητα
να έρχεσαι πάλι
αίφνης 
να με εκπλήσσεις
κι εγώ
θα σ' αγαπώ
τυλίγοντας σε
με όλο το φάσμα
 ανταλλάσσοντας
χρώμα και σχήμα
με τα δώρα σου
το ακριβό σου άρωμα
ανακτώντας την όσφρηση
καθώς κατακτάς
χωρίς κανένα κόπο
όλο το χώρο
και μέσα και έξω
εγώ θαυμάζοντας
αυτό το θαύμα
που αποκαλύπτεσαι
στον κόσμο
που όρισες
γυναίκα



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά