Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Για μένα

Θέλω να
πέσω μαζί σου
ένα ήσυχο καλοκαιρινό
ζεστό μεσημέρι
όπως τότε που
παιδί
στην αυλή
έπεφτες στο στρώμα
νιώθοντας ένα
γλυκό μούδιασμα στο υπογάστριο
χωρίς πονηριά καμία
μην ξέροντας τι είναι
αυτό το όμορφο αίφνης
κενό στο στομάχι
και να παραδοθώ
σ' έναν ύπνο
με όνειρα που
κυλάνε αργά
νωχελικά
όπως οι ρώγες των δαχτύλων μου
επάνω στο σώμα σου
το απόγευμα
με περιέβαλλες τόσο επιτακτικά
πάλι
σαν να μ' έχεις δεμένο
μ' ένα ξόρκι
περνάς
και ποτίζεις με τα φίλτρα σου
τα σεντόνια
τις κουρτίνες
καλλιεργείς κρυφά
έναν κήπο
μπροστά στα μάτια μου
έκπληκτος ανακαλύπτω
κάθε επόμενη μέρα
τους στήμονες
να αναφύονται
μέσα απ' τις ρωγμές των φαντασιώσεων
ανακάθομαι και
εκεί που βαραίνουν
τα βλέφαρα
με τυλίγεις στο διάφανο
νέφος σου
είσαι εδώ συνεχώς
είναι τόσο απλό
και κατανοητό
δεν χρειάζεται
καμία επεξήγηση
δεν θέλω τίποτα πια
μόνο φίλα με
ξανά
δος μου τη γεύση μου
να πιω την ψυχή μου'
μέσα από τα χείλη σου
και μετά
να καίγομαι επιτακτικά
ασελγώντας
μέσα σ΄αυτό το παρανάλωμα
που γίνεσαι
η μανιασμένη αρετή μου
το περιδέραιο πάθος
περισπούδαστη ιέρεια
με πόνο έκσταση
δος μου τη χάρη
λατρεμένη
μόνο για μένα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά