Παρά

Θα πέσω
σ' ένα πέτρινο
κρεβάτι
σφαδάζοντας στο κρεσέντο
του επώδυνου πόθου σου
άηχα, γλιστερά επιφωνήματα
θα αιωρούνται
μέχρι το ταβάνι
με το ζεστό αχνό του έρωτα
τώρα πια
σβήνω το τελευταίο φως
λίγο πριν ξημερώσει
πάντοτε ανοίγω τα μάτια
κι αναδεύω το σεντόνι
στα σκοτεινά
αναζητώντας τα μέλη σου
γύρω από μένα
κρεμώντας από πάνω μου
όλα τα πολύτιμα ενέχυρά σου
ακούοντας
τις ρυθμικές ανάσες της αβύσσου
κάτω στην άσφαλτο
ένα ποτάμι
ολοένα με παρασύρει
φέροντάς με
όμορφο κι ορμητικό
προς την ακοίμητη θάλασσα
χαράζοντας μια παλιά κοίτη'
μέσα απ' το δωμάτιό σου
μεσοτοιχία
με τις όχθες του πρωινού σου
ανήσυχου ονείρου
ξυπνώ η ώρα πέντε
πώς θα καταφέρω
να μην παραδοθώ ξανά
σε σκέψεις βέβηλες για σένα
με τα μάτια κλειστά
σφιχτά κρατώντας
ματώνοντας τα χέρια μου
στο απόκρημνο μένος σου
με υποθάλπεις
εξαπολύοντας
τα ορμητικά σου φίλτρα
δια μέσου των χειλιών
ξεδιπλώνομαι ατίθασα
καθώς διαστέλλεσαι σύμπασα
για να με χωρέσεις
ολοφυρμός και συνουσία
είπα πολλά
και δεν κατάφερα
να μιλήσω ακόμα
όπως θα ήθελα
για σένα
μα προτιμότερο
να ελίσσομαι
να τέμνομαι και να ενώνομαι
στο άδυτο περιστήλιό σου
παρά περιττά
κι ανάξια
να μιλώ
χωρίς να γίνομαι
το αίμα
και η σάρκα σου