Μεσονύχτιο

Σε είδα
να προσπαθείς να κρατηθείς
ν' αναρωτιέσαι
να μην ξέρεις
κατά πού να πας
όλα να μοιάζουν αναπάντεχα
άγνωστα, επικίνδυνα
δεν με ξέρει κανείς
δεν έχω λόγο
δεν έχω σκέψεις
ούτε και δυο ζωές
πόσα θα πρέπει να δώσω
σε ποια παλιά μου Ερινύα
χρωστώ να ξεπληρώσω
αγρυπνώντας
όλα στέκουν ακίνητα
όλοι περνάνε
και κανείς δεν μ' αγγίζει
σαν αόρατο φάσμα
θέλω να βγω
να πάρω το δρόμο
με τα φώτα βαριά
και να πηγαίνω να πηγαίνω
να μη σταματήσω παρά
λίγο πριν ξημερώσει
κάπου πέρα μακριά
μακριά από μένα
να μπω σε μια γαλάζια σπηλιά
με μια ανάσα
να βυθιστώ κάτω απ' το παγωμένο φως
με την ψυχή μου στο νερό
να ξαναζήσω
έξω να βγω
να είμαι  άλλος
να έχω δικό μου όνομα
γυρίζοντας το πρόσωπο
στον  ήλιο
όλα θα κυλάνε επάνω μου
σαν το νερό
αναπνοή
δεν θα συναντήσω άνθρωπο
να μη με ξέρει κανείς
θα γυρίσω κι όλα
θα μετράνε δεύτερη ζωή
χωρίς να χρειάζεται
συγγνώμες κι εξηγήσεις
δεν θέλω να πω τίποτα
ούτε και να ερμηνεύω πια
σαστισμένο το βλέμμα
αντικρίζει στον καθρέφτη
το ανεστραμμένο μέσα μου
θέλω να γυρίσω
και να τα βρω όλα
σαν να μην πέρασε μια μέρα
κι όμως πέρασαν
αφήνοντας εμένα
τι θέλετε
ούτε δικαίωση
ούτε και χάρες
δεν λαχταρώ τίποτα όσο
μια συνηθισμένη δική μου μέρα
μέσα στις τόσες
που εσύ μου λες πως
μου ανήκει
μας ανήκει, όπως το θέλεις,
πού είναι λοιπόν
δείξε μου
φέρε μου πίσω
όσα μου πήρανε
όλα μου τα ρημάξανε
φέρε μου κάτι έστω
κι εγώ
θα είμαι η διπλή αλήθεια σου
η αντανάκλαση
ο μακρινός ορίζοντας
η γεύση σου
το παγωτό στο ψυγείο
τα πεταμένα σεντόνια
τα μουσκεμένα όνειρα
και τα ρούχα
όλα ανακατεμένα σ' ένα
καθημερνό αδράχτι