Υπνοβάτης

Αν έβγαινα έξω

και έπεφτε μια ψιλή βροχή

αυτή η επίμονη

που διαρκεί 

ώρες και ώρες

ένα γκρίζο παραπέτασμα

με ρίχνει σ' έναν

βαρύ ύπνο

χωρίς  να ξεκουράζομαι

πέρασε ήδη η ώρα

ήρθες τόσο κοντά 

και τόσο έντονα

σχεδόν τα ένιωσα όλα

κι ήταν ωραία

μέσα στο φανταστικό μου σύμπαν

ήρθες γλυκά

με ένα άγγιγμα 

όλα ήταν δικά μου

το απόγευμα έστεκε

σαν την υγρασία που έμπαινε επίμονα

πίσω από το κλειστό παράθυρο

έβλεπα και πάλι

τα παράδοξα όνειρα

μόνο που

το άρωμά σου 

δεν ήταν εδώ

σχεδόν σε άγγιξα 

σχεδόν τα ένιωσα όλα

μα δεν μπορούσα

να εντοπίσω κάπου

το δικό σου στίγμα

η απογοήτευση 

έχει τη χαρακτηριστικά 

του άοσμου

ένα περιβάλλον τόσο οικείο

αλλά σαν αποστειρωμένο

δεν θέλω να μυρίζω

τα δικά μου πράγματα

αν υπήρχε ένας τρόπος

να μπορούσα να το έχω

κι αυτό

πόσο μου λείπει

τόσο που 

δεν αναγνωρίζω  ούτε

τον εαυτό μου

αν γινόμουν υπνοβάτης

θα μπορούσα 

να διασχίσω κάθε όριο

να φτάσω εκεί

πριν καν το φανταστείς

ν ανοίξω το παράθυρό σου

και να βρεθώ σαν σκιά 

στο βαθύ σου ύπνο

να χωθώ κάτω

από τα σκεπάσματά σου

και τότε

να κατακλυστώ για πάντα

από το άρωμα που λαχταρώ

η γεύση μου να πληρώνεται

από κάθε κρυφή πτυχή 

στο κορμί σου 

να βρω όλη τη ζωτικότητα

να ξανανιώσω στα χείλη μου

τη ζωή να πάλλεται

με ένταση

αφήνοντας τον εαυτό μου

να βγει 

μέσα από κάθε περίβλημα που

μας περιορίζει

τίποτε να μην 

παρεμβαίνει ενδιάμεσα

να καταπέφτουνε όλα όσα

παρεμβάλλονται

και γω υπόσχομαι

δεν θα ξυπνήσω ποτέ

απ' αυτό 

θα μείνω για πάντα

ο σκοτεινός

υπνοβάτης σου