Κερδισμένη μέρα

Ενοικώ
εντός του φωτεινού σου φάσματος
εκπέμπεις διαρκώς
ανεπίστροφα δώρα
αφηγούμαι
κρυπτογραφώντας διαρκώς
αυτός ο τρόπος είναι
μια άλλη υπόσχεση
διαπνέομαι ολοκληρωτικά
απ' ό,τι διαχέεις στο χώρο
αφήνοντάς με
πλήρη
σε κάθε αναζήτηση
στα λιγοστά μου πράγματα
μπορώ να καταγράφω
την κάθε μικρή ιστορία
μεταφράζοντας σε ώρες
ό,τι διαρκεί
πέρα από κάθε
χρονικό ορισμό
μερικές φορές
αναρωτιέμαι
συγχέοντας τα όρια
προβάλλοντας σε κάθε τι
ανεβαίνω τα σκαλιά
και ξέρω
πως βρίσκεσαι ένα βήμα μπροστά
ανοίγω την πόρτα και
δεν  είναι  ο χώρος μου
κενός και αδιάφορος
άλλοτε
με πιάνει
αυτός ο τρόμος
του κενού
πώς θα ήταν δυνατόν
να προσδιορίσω ποτέ διαφορετικά
τον χώρο
και να  βιώσω τον χρόνο πώς αλλιώς
κι είναι καλό
να πέφτουμε σ' αυτά
τα μικρά κενά
της παροδικής αμφιβολίας
γιατί μόνο έτσι
μαθαίνω
κι εννοώ ξανά μαθαίνω
μαζί σου
πώς να πετάω
να νιώθω το ίδιο συναίσθημα
την άλλη μέρα το πρωί
όπως άλλοτε
πρωί στην παραλιακή
αγαπώντας τους γλάρους
και το αφρισμένο κύμα
γυρίζοντας περιχαρής
και ιδρωμένος
στη μετάδραση
άλλης μιας μέρας
με στέρεο κι απόλυτο νόημα
μια μέρα που αγάπησες
τίποτε άλλο παρά
μια κερδισμένη μέρα


So sad and sweet...