Στη συνοικία

Δικαίωμα ζητώ

και περιθώριο κανένα

όλα έξω από το όριο

αν μόνο

δώσουμε μία

και πετάξουμε πέρα

περιττά και μίζερα

το ήξερα απ' την αρχή

δεν σου ταιριάζει

αλλά στη γη κοντά 

στο χώμα που πατάς

σίγουρα ανήκεις

στο περισσότερο

κάποτε μου είπες πως

είναι αυτή η φύση

που δίνει και

που παίρνει

και με απολαύσεις γήινες

έμαθα

υγρή σοκολάτα

το ένα και τα πολλά

όλα όσα 

δεν προφταίνω να δώσω

κι έτσι περνάνε

οι μέρες δύσκολα

η μία στριμωγμένη

πίσω από την άλλη

με φτερά κολλημένα

απ' τον υγρό αέρα

μια φθινοπωρινή μελωδία

το πιάνο βραδινό

φωνές

τα παιδιά να διαβάσουνε

οι λογαριασμοί

να πληρώσουμε

καμιά φορά σκέφτομαι

θα μείνω εδώ για πάντα

και δεν θα δει κανείς

πως λείπω

πού είσαι

κάπου σίγουρα κρύβεσαι

και πονηρά 

με αφήνεις να ψάχνω

να υποθέτω

άραγε θα με ανακαλύπτεις

ξανά κάθε αύριο

είναι επείγον

είναι το κρύο που μπαίνει

από τις μισάνοιχτες γρύλιες

είναι  που τυλίγομαι γύρω

από τα μαξιλάρια

αναζητώντας το άρωμα

την υγρή σου εντύπωση

αναζήτηση διαρκής

και δεν ξέρει κανείς

αν τεντώνεται το σχοινί

αν βρέχεται με το κύμα

αν λυγίζουνε τα κίτρινα φύλλα

λείπεις από παντού

όλα ημιτελή

λειψά 

και ατημέλητα 

δεν είναι περιττό

πίστεψέ το

η ζεστή αγκαλιά

το φιλί στην αποβάθρα

ήταν τόσο μικρό

κι ανάλαφρο

σαν ένα μικρό σπουργίτι

να πέταξε μέσα

απ' τα χείλη σου

αλλά πολύτιμο σαν

δυο αχτίδες ήλιος

που διαπερνούσαν 

το νυχτερινό σύθαμπο

είδα στα μάτια σου

αυτή τη λάμψη φευγαλέα 

κι όταν

γύρισες στη σκάλα

κοίταζες αλλού

με την παλιά ανησυχία

μα εγώ σε είδα

κι αυτό το λίγο κράτησα

και να

απ' αυτό μπορώ

και  περπατώ

σφυρίζοντας 

στα χαμηλά

της συνοικίας

χαμόσπιτα