Απόψε

Απόψε
γύρισαν όλοι
σπίτι νωρίς
κάθονται και μιλάνε σιγά
ψιθιριστά
στις βεράντες
τσιμπολογώντας
τα περισσεύματα
της Κυριακάτικης συνήθειας
είδα εχθές
πως το τηλέφωνο καλούσε
δεν ήξερα πού είναι
αναζητούσα τον εαυτό μου
ίσως να μην ήθελα και να ξυπνήσω
να παραμείνουμε σε αυτό
το ληθαργικό όπου
δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα
τα πράγματα απλά συμβαίνουν
χωρίς να πρέπει να ερμηνεύσεις
αν είσαι εδώ πάλι
δεν χρειάζεται κανένας λόγος
όλοι οι λόγοι
ενυπάρχουν εκ των προτέρων
σε ένα σώμα δια δύο
ίσον
ίσως το μόνο αληθινό σημαίνον
μέσα στη λάμψη
την κρυσταλλική καθαρότητα
διάφανο
τόσο που να μπορείς
να περνάς από μέσα του
να πέφτω επάνω σου
σαν το νερό
έτσι απλά και κατανοητά
στο έχω πει πως
σαν καθρέφτης
θ' αντανακλώ
κάθε σου θέληση
κάθε σου αμυχή
θα σημαδεύει ευθεία μέσα μου
έτσι που
ενώ θα καταπιάνομαι
στις καθημερινές μου συνήθειες
ξαφνικά
θα με βαραίνει
ένα κατά τ' άλλα
συνηθισμένο απόβραδο
γιατί μισώ τον πόνο
που κρύβεται ύπουλα
περιγελώντας
στις πιο ανέφελες στιγμές μας
ορθώνει το απαίσιο πρόσωπό του
στα μάτια σου μπροστά
περνάνε γκρίζα σύννεφα
ακόμα κι όταν γελάσουμε
αφού θα έχουμε πια
παραδοθεί ο ένας στον άλλον
ακόμα και τότε
μια σκιά
ανοίγει τα πέπλα της
και θέλω τόσο
να φυσήξω
με όλα μου τα πνευμόνια
είναι απλά πράγματα
αυτά που κρατώ
και ίσως λίγο πεζά
να σε αποτυπώσω
πώς γίνεται αυτό
είσαι ό,τι κουβαλάω μέσα μου
διαρκώς
γνωρίζοντας και μη γνωρίζοντας
κάθε μία ξεχωριστή μου αίσθηση
ό,τι εγγράφεται
στη σωματική μνήμη
αμεσότερα
μόνο με το άγγιγμα
μόνο έτσι
θα μπορέσουμε να σωθούμε
μόνο ενώνοντας
με πόνο και με πόθο
τόσο που
να ματώνουμε από αγάπη
κάθε φορά