Μέλισσες

Έχω κάτι παραπάνω

δεν είναι από τα

συνηθισμένα

ο άνθρωπος που

ευτυχισμένος κολυμπά

ένα ακύμαντο απομεσήμερο

στον κρυφό κόλπο

όλα τα βλέπει φωτεινά 

και διάφανα

περπατά με το βήμα

σίγουρο

και κοιτά πέρα

στα νησιά που προβάλλουν

στον ορίζοντα διαχέοντας

την αχλύ

μια ήσυχης μέρας

ο άνθρωπος ευτυχισμένος

μπορεί

και τα χωρά όλα

κουβαλά πετραδάκια

μέσα στις τσέπες του

και κομμάτια ψίχα

γίνεται φίλος 

με το δρόμο

κι αναζητά πάντοτε

ένα άνοιγμα στον ορίζοντα

στη βροχή

ανοίγει το στόμα και γεύεται

με τη γλώσσα

κοιτάζει στα μάτια

με καθαρή καρδιά

ξυπνά νωρίς

για να βγάλει τη σπορά του

στον ήλιο

γελάει με λόγο

και χωρίς λόγο

αγαπά και τους βιαστικούς

περαστικούς γλάρους

αν κρώζουν γύρω του

τριγυρίζει μια μελωδία μέσα του

αν αυτές είναι 

μερικές από τις

παρακαταθήκες

ενός ευτυχισμένου θνητού

πόσα περισσότερα

είναι αυτά που

δεν περιγράφονται παρά

με το σώμα

μου τα έδειξες όλα

κατά πρόσωπο

μέτωπο μάτια

και χείλη λαγαρά

και γω λέω

να τα μαρτυρήσω όλα 

στον καλό μου άγγελο

που μου δίνει τη χάρη

ίσως να μην έπρεπε

μετά από τόση αλήθεια

να πω ποτέ ξανά

το παραμικρό

όχι ότι το νιώθω 

ως οφειλή

ο έρωτας δεν γνωρίζει 

τέτοια

αλλά να

δεν γίνεται  

να μην ανοίγω τα μάτια μου

κάθε πρωί

και ν' αντικρίζω το φως

μέσα από τα δικά σου μάτια

ν' ανοίγω την εξώπορτα και

ν ανασαίνω τα βήματά σου

να  περιστοιχίζομαι

από την αίγλη σου

να μοιράζομαι τη γεύση σου

όλα αυτά

και άλλα που 

αδυνατώ να ορίσω

δεν είναι πράγματα που λες

ναι συμβαίνουν

είναι ό,τι πολυτιμότερα

κρατάμε στα χέρια μας

η ρότα και η πυξίδα

το νήμα  

να μη χαθείς

το νόημα έξω από

κάθε λέξη

πολύτιμες πέτρες που

άλλοι τις πατούν 

αδιάφορα

κι άλλοι δίνουμε

μια ζωή

να τις ανακαλύψουμε

το  μέλι

που ρέει

κατευθείαν 

απ' την καρδιά  μου