Κόσμος

Το κορίτσι

στο σαλόνι

καθισμένο στην καρέκλα

μπροστά στη βεράντα

γιατί πιο πολύ

μου θύμιζε

επιτύμβια στήλη

τα μακριά μαλλιά λυτά

και λουσμένα

ένα φως παράξενο

έβγαινε 

από αυτό το δωμάτιο

σαν από κρύπτη

γύρισα 

μάζεψα τα χαρτιά μου

 εκεί που με είδες

στο χαρτοβασίλειό μου

πόσο λίγο

πόσο φευγαλέα

πέρασες σαν να ήσουν 

σκέψη

ήδη φευγάτη

σαν να τρέχεις

προσπαθείς να κατέβεις

να φτάσεις εδώ

μα κάτι σε παίρνει

σαν καράβι που

δεν μπόρεσε να δέσει

κι άλλοτε  έχω δει

σε όνειρα

πως προσπαθώ

να κρατηθώ 

κόντρα σε ένα κύμα

ή στο χείλος ενός γκρεμού

είναι οι μέρες πολύτιμες

γι αυτό

έχω πάψει 

να τις μετρώ

έβλεπα πώς δούλευες

προσηλωμένη

και πάλι με μια ανάλαφρη αφέλεια μαζί

σαν γυναίκα και  κορίτσι

μου άρεσε 

άδραξα αμέσως

αυτή την εικόνα

υπάρχουν πράγματα στη ζωή

που νομίζεις τόσο ευτελή

κι όμως

τόσο ακριβά τελικά

αυτά τα μικρά στιγμιότυπα

οι λεπτομέρειες που

μόνο το μάτι του αποταμιευτή

θησαυρίζει

η τιράντα του 

χρωματιστού στηθόδεσμου

τα στίλβοντα δάχτυλα

το μικρό τσάκισμα στο ύφασμα

και το ελαφρύ ανέμισμα

του φιλάρεσκου σίγουρου εγώ

τα ανέφελα στιγμιαία χαμόγελα

παίζοντας με μένα

και με τον χώρο

η μικρή μυτίτσα στον αυχένα

που με τρελαίνει

το γρήγορο νευρικό τικ τακ

στο πληκτρολόγιο

ποτέ ξανά δεν είδα έτσι

αυτή την αίθουσα

παρά το φως

που την τονίζει όλη την ημέρα

έφυγα σήμερα

κοιτάζοντας μέσα φευγαλέα

αναπαράγοντας αυτή τη χθεσινή

εικόνα

να μπορούσα να

έχω πιο πολλά

δικά σου πατήματα

να πατώ

φιλήματα

να φιλώ

να σκύψω να πιω νερό

μέσα απ το κοίλο που πατάς

να κάθομαι όπου κάθεσαι

να βλέπω όπως βλέπεις

όλα αυτά

τα έχω πλουσιοπάροχα

αντίθετα απ' τα φαινόμενα

γιατί μπορώ

απ' το ένα 

να γεννάω τα πολλά

από το λίγο

να σμιλεύω το πολύ

και να μου μένει και περίσσευμα

τόσο η καρδιά μου

μπορεί να γεμίζει 

και να φτιάχνει

απ΄τους παλμούς της

έναν κόσμο

για μένα

και για σένα