Σπίτι στη θάλασα

Αν είχα ένα
σπίτι στη θάλασσα
θα κατεβαίναμε
θα βλέπαμε από την κουπαστή
τη βροχή
να παρασέρνει
τα λαμπυρίζοντα βότσαλα
σχηματίζοντας ρυάκια
σαν ιδρωμένα σώματα
με τις ρυτίδες τους
βαθιά που είναι
χαραγμένες μέσα μας
θα παίζαμε πεντόβολα
ακούγοντας το νερό να κυλά
στις υδρορροές
θα ήταν τόσο κοντά στη θάλασσα
που θ' άνοιγες
μια ξύλινη πόρτα το πρωί
και θα με γέμιζες με αρμυρά φιλιά
πριν προλάβω τον πρώτο καφέ
θα είχαμε ένα τραπέζι
σωστό ανεμοδαρμένο
με πάγκους αντικριστά
και μια  κουνιστή ξύλινη πολυθρόνα
τα τζάμια θαμπά
απ' τις ανάσες μας
κι η λάμπα αχνά
να φωτίζει τα περιγράμματα
βλέπεις, το έχω
τόσο καλά σχεδιάσει
ίσως και να το έχω ζήσει ήδη
θα είχαμε ακόμα
ένα μεγάλο ραδιόφωνο
από αυτά τα δύστροπα παλιά
όπως όλα τα πράγματα που παλιώνουνε
και μόνο τότε απολαμβάνεις πραγματικά
την αίσθηση των πραγμάτων
όσο και εγώ που παλιώνω και
μαθαίνω όλο και καλύτερα
πώς να είμαι εγώ
αυτό το παλιό μηχάνημα
με τις γλυκές παραξενιές του
αυτό που είμαι και
ξέρεις πώς
να το κάνεις να πετάει
σαν κάτι μοτοσικλέτες άλλης εποχής που
για το φρένο
πρέπει να το σκεφτείς πολύ πριν
και κάθεσαι ωστόσο και
τις θαυμάζεις που
ρολάρουν ακόμα
είμαστε στο δρόμο
παλιοί και ωραίοι
καμαρώνουμε που κυλάμε
κυλάμε μαζί
κατά το σπίτι εκεί

στην άκρη στην παραλία
πώς γίνεται πες μου τώρα
μες τα μεσάνυχτα
απ' το μπαλκόνι
να μην είναι η βροχή
αλλά το άρωμα
που άφησες
να με κυκλώνει...