Λύτρωσε

Λύτρωσέ με
μη με λυτρώνεις
να παραδίνομαι
να μην βρίσκω τέλος
καίγονται τα σχοινιά
λιώνουν οι νύχτες
υπερβατικά
τα σχήματα διαλύονται
μέσα στις καμπύλες
του χείλους
από αυτό κρημνίζομαι
σ' έναν κοσμικό οργασμό
διαπλέοντας τα υμέναια κύματα
μια τρικυμία με συνέχει
δεν βυθίζομαι
επάνω στην πλάτη σου
εξακοντίζονται
πυκνά σπειρώματα
διάφανη καταιγίδα
πρέπει ν' ανεβαίνουμε
όλο και πιο ψηλά
αυτά τα δυσθεώρητα μάτια
σαν ιερές κρύπτες
την ημέρα όλα θολά
το φως που πονά
ένα συγκεχυμένο
κρύβομαι
μέχρι την επόμενη στιγμή
αδιάφορο το πότε
καταπίνω σε μεγάλες γουλιές
τα κατακάθια του χρόνου
διαυγής στο τέλος
ο πόθος
απόρθητος τον κυριεύω
μεστός μες το στήθος
γυναίκα
οδηγήτρια σβήνοντας το φως
σβήνοντας εμένα
λύτρωσέ με
μη με λυτρώσεις
διαπερνώντας
το μετέωρο σφρίγος
εύφλεκτο σώμα μου
διηνεκές στην έκστασή σου
χορός ανίκητος
θα περιφέρουμε τα άχραντα
μέλη

δέεσαι με τα μάτια κλειστά
ιερό τέμενος
διαρρηγνύνεται
ολόκληρο μέσα
ιερό και τέλεση
διαπερνώντας
κόβοντας το νήμα
την ανάσα και
τη φωνή
έτσι
άφωνα - ηχηρά
σε σένα
αναπέμπω
το υπέρτατο
ναι