Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ολοκληρωτικά- ανολοκλήρωτα

Απόλλυμι εντός σου
ο ιερός όνος
ξυπνώ αξημέρωτα
και την ημέρα πέφτω
στο πιο βαθύ σκοτάδι
μόνον ένα δύο διαλείμματα
φαντασιώσεων
κι εκλάμψεων
ήξερα ας πούμε σήμερα
το είχα δει
μέσα στο διαστελλόμενο κρανίο μου πως
θα έρθεις
φορώντας το συγκεκριμένο φόρεμα
έτσι όπως
συχνά το οραματίζομαι
έπειτα να παίρνεις μια θέση που
κολακεύοντας ύπτια
ν αναδομείς
την κάθε κρυφή ονείρωξη
μερικές φορές σκέφτομαι'
μπορεί να γίνεται μέχρι και
σχεδόν φανερή΄
η τόση παραφορά
σε πλέον άκαιρη ώρα
αυτά είναι τα μαχητά
τεκμήρια
ενός έρωτα που
δεν επιστρέφεται στον κορεσμό
όσες φορές κι αν
περιγράψω
ένα ατόφιο  καύμα
της αίσθησης που
αρκεί μια
τόση μικρή υποδόρια κίνηση
που υποθάλπει
τα πιο επίμονα πάθη

οι εμμονές  μου
έχουν όλες τους
το σχήμα σου
τις θέσεις που καταλαμβάνεις
τους σχηματισμούς
της σάρκας σου
το λείο πέρασμα
στο σταύρωμα των ποδιών
πιέζοντας γλυκά
το πεδίο
μ ανάλαφρους ανεπαίσθητους
αναστεναγμούς ή και
κρυφές φωνές
ζωντανές κραυγές
που εκπέμπουνε τα μέλη σου
κι ας μην το ξέρεις
αλλά
μάλλον το κατέχεις το
πόσο μαίνομαι
εμμονικά εξερευνώ
κάθε γωνία
από κάθε πλευρά
ανακαλύπτοντας και πάλι
εκ νέου
το πόσο ανεξάντλητα
μπορείς
να γίνεσαι
ό,τι ολοκληρωτικά
κι ανολοκλήρωτα
επιθυμώ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα