Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ολοκληρωτικά- ανολοκλήρωτα

Απόλλυμι εντός σου
ο ιερός όνος
ξυπνώ αξημέρωτα
και την ημέρα πέφτω
στο πιο βαθύ σκοτάδι
μόνον ένα δύο διαλείμματα
φαντασιώσεων
κι εκλάμψεων
ήξερα ας πούμε σήμερα
το είχα δει
μέσα στο διαστελλόμενο κρανίο μου πως
θα έρθεις
φορώντας το συγκεκριμένο φόρεμα
έτσι όπως
συχνά το οραματίζομαι
έπειτα να παίρνεις μια θέση που
κολακεύοντας ύπτια
ν αναδομείς
την κάθε κρυφή ονείρωξη
μερικές φορές σκέφτομαι'
μπορεί να γίνεται μέχρι και
σχεδόν φανερή΄
η τόση παραφορά
σε πλέον άκαιρη ώρα
αυτά είναι τα μαχητά
τεκμήρια
ενός έρωτα που
δεν επιστρέφεται στον κορεσμό
όσες φορές κι αν
περιγράψω
ένα ατόφιο  καύμα
της αίσθησης που
αρκεί μια
τόση μικρή υποδόρια κίνηση
που υποθάλπει
τα πιο επίμονα πάθη

οι εμμονές  μου
έχουν όλες τους
το σχήμα σου
τις θέσεις που καταλαμβάνεις
τους σχηματισμούς
της σάρκας σου
το λείο πέρασμα
στο σταύρωμα των ποδιών
πιέζοντας γλυκά
το πεδίο
μ ανάλαφρους ανεπαίσθητους
αναστεναγμούς ή και
κρυφές φωνές
ζωντανές κραυγές
που εκπέμπουνε τα μέλη σου
κι ας μην το ξέρεις
αλλά
μάλλον το κατέχεις το
πόσο μαίνομαι
εμμονικά εξερευνώ
κάθε γωνία
από κάθε πλευρά
ανακαλύπτοντας και πάλι
εκ νέου
το πόσο ανεξάντλητα
μπορείς
να γίνεσαι
ό,τι ολοκληρωτικά
κι ανολοκλήρωτα
επιθυμώ

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά