Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όπως το άλλο βράδυ

Ήμουν δίπλα σου
έτσι όπως
είναι οι άνθρωποι που
μοιράζονται
στη ζωή
όλα όσα γίνονται
περπατούσα κοντά
λίγο πιο πίσω
σ έβλεπα
να βαδίζεις
γρήγορα
όπως συνήθως
με το γνωστό
ελαφρύ λίκνισμα
αποφασιστικά
αλλά και
με χάρη
δες
γυναίκα
περνάς με άνεση
αφήνεις την αύρα σου
σκορπάς σαγήνη
γυναίκα
μάνα και κορίτσι
με το στενό σου τζιν
τα  μακριά πόδια
τα ξέρω καλά
άλλοτε
γυμνά βήματα
στην άμμο
στο σπίτι
ανεβαίνουν επάνω μου
μαζεύονται με νάζι
μ' αρπάζουν
με τυλίγουν
συμπιέζοντάς με
να θέλω
να σε πιάσω
από τη μέση
εκεί στον κόσμο
που περνά
χαζεύει
βλέπει και δεν βλέπει
τα τόσα βλέμματα
που σε τριγυρίζουν
να βάλω τα χέρια μου
στις πίσω τσέπες σου
εσύ στις δικές μου
δεν υπάρχει τίποτα
χυδαίο ή πρόστυχο
η επιθυμία
είναι εκεί
μέσα σε όλα
όπως βρίσκεσαι
με τα χρώματα
και τις ποθητές γραμμές σου
μέσα στον κόσμο
λες και το ξέρεις πως
έτσι με κάνεις
πιο πολύ να σε θέλω
τα βήματά σου
τ' αστεία πειράγματα
το γέλιο
τα χαμόγελα
που σκορπάς
όλα τα ποθώ
ξεδιάντροπα
αδιάκριτα
μ' αρέσει που
κάθε σου βήμα
κάθε κίνηση των γοφών
είναι και κάτι ξεχωριστό
α ναι, οι γνωστές
παραφορές μου
άσε με λοιπόν
να σε ακολουθώ
παράφορα
υποδαύλιζε
με κάθε σου ανεπαίσθητη κίνηση
τον πιο κρυφό πόθο μου
κατάκτησέ με
γυναίκα
με το μικρό σου δαχτυλάκι
δεν με νοιάζει
αν βλέπουν
ας βλέπουν
όσοι καταλαβαίνουν
καταλαβαίνουν
η καρδιά μου πάλλεται
και το νιώθω
το στήθος μου
γεμίζει με λαχτάρα
και το νιώθω
τα πόδια μου
μουδιάζουν
σηκώνομαι και
ζαλίζομαι
ο χρόνος χάνεται
τα μάτια μου
κλείνουν
πάλλεσαι μέσα
στα χέρια μου
κάθε μέρα
και πιο πολύ
κάθε φορά
και πιο απόλυτα
να σε κρατούσα
όπως το άλλο βράδυ
τίποτα πια
δεν θα ζητούσα
και την άλλη μέρα
και την άλλη
και την επόμενη
το κορμί σου
έχει γίνει
όλος μου
ο χρόνος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά