Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όπως το άλλο βράδυ

Ήμουν δίπλα σου
έτσι όπως
είναι οι άνθρωποι που
μοιράζονται
στη ζωή
όλα όσα γίνονται
περπατούσα κοντά
λίγο πιο πίσω
σ έβλεπα
να βαδίζεις
γρήγορα
όπως συνήθως
με το γνωστό
ελαφρύ λίκνισμα
αποφασιστικά
αλλά και
με χάρη
δες
γυναίκα
περνάς με άνεση
αφήνεις την αύρα σου
σκορπάς σαγήνη
γυναίκα
μάνα και κορίτσι
με το στενό σου τζιν
τα  μακριά πόδια
τα ξέρω καλά
άλλοτε
γυμνά βήματα
στην άμμο
στο σπίτι
ανεβαίνουν επάνω μου
μαζεύονται με νάζι
μ' αρπάζουν
με τυλίγουν
συμπιέζοντάς με
να θέλω
να σε πιάσω
από τη μέση
εκεί στον κόσμο
που περνά
χαζεύει
βλέπει και δεν βλέπει
τα τόσα βλέμματα
που σε τριγυρίζουν
να βάλω τα χέρια μου
στις πίσω τσέπες σου
εσύ στις δικές μου
δεν υπάρχει τίποτα
χυδαίο ή πρόστυχο
η επιθυμία
είναι εκεί
μέσα σε όλα
όπως βρίσκεσαι
με τα χρώματα
και τις ποθητές γραμμές σου
μέσα στον κόσμο
λες και το ξέρεις πως
έτσι με κάνεις
πιο πολύ να σε θέλω
τα βήματά σου
τ' αστεία πειράγματα
το γέλιο
τα χαμόγελα
που σκορπάς
όλα τα ποθώ
ξεδιάντροπα
αδιάκριτα
μ' αρέσει που
κάθε σου βήμα
κάθε κίνηση των γοφών
είναι και κάτι ξεχωριστό
α ναι, οι γνωστές
παραφορές μου
άσε με λοιπόν
να σε ακολουθώ
παράφορα
υποδαύλιζε
με κάθε σου ανεπαίσθητη κίνηση
τον πιο κρυφό πόθο μου
κατάκτησέ με
γυναίκα
με το μικρό σου δαχτυλάκι
δεν με νοιάζει
αν βλέπουν
ας βλέπουν
όσοι καταλαβαίνουν
καταλαβαίνουν
η καρδιά μου πάλλεται
και το νιώθω
το στήθος μου
γεμίζει με λαχτάρα
και το νιώθω
τα πόδια μου
μουδιάζουν
σηκώνομαι και
ζαλίζομαι
ο χρόνος χάνεται
τα μάτια μου
κλείνουν
πάλλεσαι μέσα
στα χέρια μου
κάθε μέρα
και πιο πολύ
κάθε φορά
και πιο απόλυτα
να σε κρατούσα
όπως το άλλο βράδυ
τίποτα πια
δεν θα ζητούσα
και την άλλη μέρα
και την άλλη
και την επόμενη
το κορμί σου
έχει γίνει
όλος μου
ο χρόνος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις