Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φωτογραφία

Θα 'θελα τόσο
σε μια παλιά
φωτογραφία σου να μπω
να μην ξέρεις
πως σε βλέπω
τόσο όμορφη
η ζωή γύρω σου
κι εσύ εκεί
ξεχωριστή
όλα υπόσχονται
δεσπόζεις
και το ξέρεις
καμιά φορά
οι άνθρωποι αφήνονται
σε μια δίνη
κι όλο πάνε
όλο πιο κάτω
αλλά εσύ
είσαι ψηλά
και δεν σ' αγγίζει
κάθε τι μικρό
και λίγο
έτσι  μπόρεσες
αγάπη μου
κι άντεξες την ασκήμια
γύρω σου
γιατί μπορείς και
γελάς
και μαζί σου
με κάνεις και ξεχνώ
κάθε τι φαίνεται λίγο
και αστείο
νομίζω αυτό
το γέλιο σου
τα υγρά και λαμπερά σου μάτια
το βήμα σου το σταθερό
το ελαφρύ σου λίκνισμα
η καθαρή φωνή
όλα αυτά
γυναίκα
σε κράτησαν στη ζωή
μόνο και μόνο
για να μπορέσω
να σε ανακαλύψω
να σηκώσω το αέρινο
ντύμα σου
και να μπω
να σε κρατήσω πάνω μου
αμαζόνα
να καλπάζεις
στα γόνατά μου
μόνο να,
λίγο να μπορούσα
να κρυφτώ σε μια γωνία
σ' εκείνες τις περασμένες εικόνες
και να κρατήσω για πάντα
το πρόσωπο
και το κορμί σου
μου πήρε χρόνια
να τα βρω
κι έπειτα
να μεταφερθώ ξανά
εδώ
να σ ακούω
τα τακούνια σου
στη σκάλα
περιμένω
πίσω απ' την πόρτα
μπαίνεις με τον αέρα
της γυναίκας που ξέρει
κι εγώ
τρέχω να σ' αγκαλιάσω
απ' τη μέση
και να φιλώ
το λαιμό σου
γέρνεις το κεφάλι σου
γυρνάς,
τα μάτια κλειστά και
μου χαρίζεις τα χείλια σου
δεν είσαι πια
φωτογραφία
γυναίκα
λατρεμένη
έκανες τόσο δρόμο
μόνο
για να σ' αγαπώ

Απόψε λίγο 80'ς μπαναλιτέ... Το θυμάσαι αυτό;;;



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις