Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λίγο ακόμα

Μείνε
λίγο ακόμα
για ένα ποτό
να πούμε ξανά
γι' αυτά
τα δικά μας πράγματα
ξέρεις
είμαι καλά
και χαίρομαι
για όσα
συμβαίνουν
σαν να γυρνάς
από εκδρομή
η μέρα
λιγοστεύει
το φως
όσο κι αν λες πως
μου ταιριάζει
αυτή η μελαγχολία
αναζητώ πάντα
μια μέρα
φωτεινή
να σε δω
γελαστή
και όμορφη
με τα δικά σου
χρώματα
που τόσο αγαπώ
μου είναι τόσο
απαραίτητο
να παίρνω λίγο
απ' αυτό
δεν χρειάζομαι πολύ
και οι μέρες
κυλάνε
όλα τα κάνεις
ξεχωριστά
χωρίς να κάνεις
τίποτα απολύτως
κι αυτό είναι
σαν μια μικρή
καθημερινή χαρά
που μοιράζεσαι
να γελάς
πιο πολύ
να με κοροϊδεύεις
έτσι που όλα
τα παίρνω
στα σοβαρά
όπως ας πούμε
να νιώθω
φευγαλέα
το άγγιγμά σου
στον ώμο μου
που λέει
μ' αρέσει
που είμαστε εδώ
έτσι
χωρίς κάτι
το ιδιαίτερο
ένα όμορφο
απόγευμα
στον ήλιο
τα παιδιά παίζουν
κι εγώ χαίρομαι
να τα βλέπω
και να μου κλείνεις
το μάτι
με νόημα
το νόημα είναι:
δες
τι καλά που είμαστε
έτσι τώρα
κι αύριο
θα είναι ακόμα
καλύτερα
γιατί εσύ
θα το κάνεις να είναι
γι' αυτό σου λέω
κάτσε να βάλω
ένα ακόμα
να τα πούμε
λίγο
κι έπειτα
τράβηξε την κουρτίνα
κι εγώ θα φέρω
ένα μικρό σκέπασμα
ίσα να μας χωράει
και τους δυο
μονάχα αγκαλιασμένους
μόνο έτσι

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις