Δίχωρο

Πόσο βαρετά
στο σπίτι
να βγεις
να πας βόλτα
να μαγειρέψεις
ένα πιάτο
ένα ποτήρι
ξέρω
τα καθημερινά
τα γνωρίζω καλά
μέσα σε αυτό τον κύκλο
σ' έχω βάλει
στο κέντρο
ό,τι και να μου λες
δεν έχω άλλη επιθυμία
βαριέμαι τόσο εδώ
να φας
να δεις ταινία
ν' απλώσεις το σώμα σου
που το νιώθω
σαν να μου περισσεύει
σαν να μου είναι περιττό
πέρα από το αναγκαίο
η ζωή ορίζεται
από αυτό που λείπει
τραβάω την κουρτίνα
βλέπω τον κόσμο
δίπλα μου να ζει
ή μήπως απλά
να σέρνει την ύπαρξή του
από μέρα σε μέρα
μέσα σου βαθιά
υφαίνω έναν διάφανο ιστό
που τον λέω χρόνο
ξαναζώ κάθε στιγμή
αποζητώντας σε
δεν μπορώ να μετρήσω
αλλιώς
παρά με το
εχθές ήμασταν
τότε που σε είδα
όταν άγγιξα
αν με κρατούσες τώρα
στο χέρι σου
τρυφερά ΄
όπως στο δρόμο
μπορώ να διατρέξω
μαζί σου
χιλιόμετρα
μέρες και νύχτες
να ιχνηλατήσω
κάθε κρυφό σου σημάδι
στο σώμα σου
εξερευνητής
σε κάθε ανάσα σου
να σε γεύομαι
με κάθε τρόπο
από κάθε πλευρά
είναι αυτή η γεύση
που περισσότερο
οικεία δεν μου είναι
τίποτε άλλο
είναι το στόμα αυτό
το κρυφό μου πέρασμα
από σένα
πίσω σε μένα
και πάλι σε σένα
παράξενο
σαν να μην υπάρχει
καμία απολύτως διαφορά
η γεύση σου
γεύση μου
ένα αδιαίρετο
πως γίνεται μετά
να ζήσω
δίχως αυτό