Καρό

Ξεκίνησα νωρίς
πάντα θέλω
να φτάνω έγκαιρα
περίμενα στην πύλη
όλη αυτή η παρωδία
που εκτυλίσσεται
καθημερινά
γύρω μας
ίσως στη γιορτή
και στη σχόλη
γίνεται ακόμα πιο
γελοία εμφανής
άνθρωποι που
υπάρχουνε
κι αυτοί δεν ξέρουν
γιατί
κουβέντες του αέρα
πόζες
δήθεν και σοβαρότης
φοράω τα γυαλιά
δεν έχει ήλιο
και περιμένω
και τότε
μέσα στη μονοτονία
το μονόχνωτο συρφετό
που το λέμε
γνωστοί, γείτονες,
αν ναι ο δικός μου έκανε έτσι
α τι χαριτωμένο
πόσο θα μιζεριάσετε
στο μεσημεριανό τραπέζι;
νομίζοντας ότι γίνεται γιορτή
μέσα, λοιπόν,
ή μάλλον έξω
απ' αυτό το θλιβερό σκηνικό
να 'σαι
απ' τη γωνία
με το καρό σου
σαν να χλευάζεις
επιδεικτικά
όλο αυτό το λίγο
το σύνηθες
μα κανείς δεν τολμά τίποτα
όλοι στα σίγουρα
στα ξαναφορεμένα
αιφνιδιάζεις
φωτίζεις κι αναδεύεις
όλο ζωή
μια γυναίκα
που δεν μοιάζει με καμία
ναι
μου άλλαξες
όλη τη ζωή
με σκηνοθέτησες
μου ανέδειξες ρόλο
με έκανες πρωταγωνιστή
έτσι όπως αρμόζει
να στέκομαι δίπλα σου
περήφανα
όπως σήμερα
όπως κάθε μέρα
πάμε, γυναίκα,
δεν είμαστε εμείς
για εδώ
θέλουμε άλλον αέρα
δίχως μίζερη πόζα
και θλιβερή παρακμή
νέοι, ωραίοι
επιθυμητοί
πάμε στο αρχοντικό
με τη μεγάλη σάλα
το ιδιαίτερο δωμάτιο
τα ιδιαίτερα χρόνια μας
και μη με παρεξηγείς
ναι
θέλω κι άλλο
απ' αυτό
βάλε το καρό σου
σακάκι
το μαντήλι στο λαιμό
κι εγώ θα σε αναγνωρίζω
καθώς θα διαπερνάς
το πλήθος
σκορπίζοντας
το χρώμα
την αίσθηση
τον έρωτα που φωτίζει
τα υγρά σου μάτια