Τα γυαλιά

Αν είχα
έναν κομμό
θα τα είχα ακουμπισμένα
εκεί
θα έκλεινα
τις σημειώσεις μου
θα έγραφα σε χοντρά τετράδια
και το σπίτι
θα είχε τη μυρωδιά
απ' τα βιβλία
και τα χαρτιά
έτσι θα ήταν
σε άλλες εποχές
εσύ
γερμένη στον καναπέ
θα με χάζευες
όπως και τώρα
σαν να 'μασταν
του παλιού καιρού
θα σε κοίταζα
κάτω απ' τους φακούς
όπως αρμόζει σ' έναν
κλασσικό πρεσβύωπα
και να ξέρεις πως
σε  βλέπω
και φωτίζεται
η ψυχή μου
είτε μισοκρυμμένη
κάτω από τα σκεπάσματα
είτε να διασχίζεις
τη λεωφόρο
με το μαντήλι σου
να ανεμίζει
περνώ
δίπλα σου
τα φώτα χαμηλωμένα
το σώμα ημερωμένο
γλυκά παραδομένο
στο απόλυτο
της αίσθησης
δεν έχω ξανανιώσει έτσι
ναι, θεέ μου
χάνομαι
παραδίνομαι
αφήνομαι
ολοκληρωτικά
να σε κερδίζω
και να με κερδίζεις
κρατώ αγκαλιά
την ίδια τη ζωή
βλέπω θολά
το περίγραμμα
και νιώθω ένα χαμόγελο
στα μάτια σου
να σηκωθούμε μετά
πριν ο ύπνος
βαρύνει πάνω μας
να ετοιμάσω
τη γωνιά σου
με τα βαριά σκεπάσματα
και μετά
ν' αναζητήσω
τα γυαλιά μου
έτσι όπως
οι αγαπημένοι άνθρωποι
τελειώνουν τη μέρα τους
κερνώντας τον έρωτα
μωρό μου
σκεπάσου καλά
εγώ
απλά θ' αναζητήσω
τα γυαλιά μου
θα φιλήσω
το πρόσωπό σου
και θα ξεφυλλίσω λίγο
τις στιγμές που μου χάρισες
προτού
να κλείσω το φως
αυτό το σπίτι
είναι γεμάτο αγάπη
και έρωτα
και αποκαμωμένο
παραδίνεται γλυκά
σ΄ έναν ήσυχο ύπνο
σ' ακούω ν' ανασαίνεις
δίπλα στο μαξιλάρι τα γυαλιά
ενώ αφήνομαι
στο δικό σου όνειρο