Στα παιδιά μας

Δεν ξέρω
αν είμαστε
ό,τι καλύτερο
η ζωή κρύβει
πολλά
δεν αρνηθήκαμε
την κάθε μικρή μας
αδυναμία
δεν είμαστε
ούτε θεοί
μα ούτε κι όπως
όλοι οι άλλοι
προσπαθούμε
πονάμε
αλλά στεκόμαστε
δυνατοί
γιατί το θέλουμε
κι όταν μετά
από χρόνια
διαβάζοντας ενδεχομένως
προς τα πίσω
ανακαλύπτετε
κομμάτια από
κάποιες μικρές
ειλικρινείς
εξομολογήσεις
που ίσως και να πονάνε κάπως
θα ήθελα να σκέφτεστε
με αγάπη ότι
ίσως δεν καταφέραμε πολλά
τα φέραμε βόλτα
όπως μπορέσαμε
όπως όλοι
αλλά
στιγμή δεν ήμασταν ήσυχοι
γιατί
τα  θελήσαμε όλα
να θυμόσαστε ότι
να, όπως εκείνο το μεσημέρι
μας έπιασε βροχή
κι ανεβαίναμε
με τ' αυτοκίνητο
κάποια πόρτα άνοιξε
οι άνθρωποι που αγαπούν
υποδέχονται χωρίς
αντάλλαγμα
η αγάπη είναι δώρο
κάντε το δικό σας
μην τη σκορπάτε
στα χαμένα
αλλά και μην την κρατάτε
κλεισμένη
σ' ένα ασφαλές
παιδικό δωμάτιο
η αγάπη βγαίνει έξω
εκτίθεται
δεν αναρωτιέται
δίνει
χωρίς να ζητά
έρχεται σπίτι
βγάζει τα παπούτσια
κι απλώνει τα ρούχα
να στεγνώσουν
προσφέρει
μια ζεστή κούπα
τα κάνει όλα ωραία
κι εύγευστα
με τα πιο απλά υλικά
θα έχω έτοιμο
το τραπέζι
σε μισή ώρα
πλύντε τα χέρια σας
κι ελάτε
να καθίσουμε
κι άλλοτε πάλι
η αγάπη
κάθεται ήσυχα στον καναπέ
χωρίς να μιλά
κλείνει τα μάτια
κι ακούει
τις αναπνοές μας
κάτω απ' το ρούχο μας
ανταλλάσσει τη θέρμη
από τα σώματά μας
χωρίς να λέει πολλά
ή και τίποτα
γίνεται άγγιγμα
αίσθηση που δεν μοιάζει
με καμία άλλη
σαν να είναι
τι λέω σαν
είναι
ένα
αγκαλιά μεγάλη
που χωρά
κάθε καλό
που γίνεται
όταν δυο άνθρωποι
δεν είναι πια δύο
αυτά όλα
θα ήθελα
να τα θυμηθείτε
κάποια μέρα
που θα ΄χετε
την τύχη
να ξέρετε πως
αγαπήσατε
κι αγαπηθήκατε
όπως εμείς