Μακρινά φώτα

Κατηφορίζοντας
έβλεπα
στις πολυκατοικίες
τα φώτα
ν' ανάβουν
σποραδικά
σαν μικρά κελιά
εκεί κάτω
ζουν, πεθαίνουν,
παίρνουν τα μωρά αγκαλιά
κάνουν συντροφιά
στους γεροντότερους
κρατάνε το χέρι
προσπαθούν να διώξουν τον πόνο
ξορκίζουν το κακό
ερωτεύονται
έρχονται, φεύγουν
και λέω
κάτι τέτοιες ώρες
ευτυχώς θεέ μου
ξέρω ότι είσαι κάπου εκεί
εσύ για μένα
κι ας μην μπορώ
να σε κρατήσω
η ζωή μου
είναι γεμάτη και
σε λογίζω
σύντροφο
ο δικός μου άνθρωπος
η γυναίκα
η ψυχή και το σώμα μου
γιατί
αλήθεια
όλα τα βιώνεις
σωματικά
με τα χέρια
το στήθος
τα πόδια
αγαπάς, πονάς
στο σώμα έρχεται
καταπάνω
η κάθε ώρα
βλέπεις
τα καταλαβαίνω όλα
όλα τα νιώθω επάνω μου
όλα τα κρυπτογραφώ
σ' ένα κορμί
αυτή είναι  η μοίρα μου
και λέω, ευτυχώς,
που υπάρχεις
να, έφτασε η μέρα
κι οι άλλες
που θα έρθουνε
θ' ανεβαίνω
πάντα
στο βουνό
και θα σε έχω
επίμονα
επάνω μου
σταθερά βήματά μου
πόδια μου λατρεμένα
μέσα στο λαμπερό σας
περίβλημα
σας έχω
κάθε βράδυ
δικά μου
περικλείοντάς με
η καμπύλη του πέλματος
στα ψηλά παπούτσια
γίνομαι θεός
μέσα από σας
το σίγουρο βήμα
τανύζοντας
τ΄ ακροδάχτύλα
τόσο με συνέχετε
που δεν μπορώ πια
ξυπνώ
κι αφήνομαι
να μ' οδηγήσετε
στην έξαψη
και τον πόθο
δεν είναι διαστροφή
η λατρεία που σας έχω
κι όποιος δεν καταλαβαίνει
κανένα πάθος
δεν τον κατέχει