Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Aello

Κατηφόριζα απόψε
στην παλιά γειτονιά
γωνία Κοδριγκτώνος
και Τρίτης Σεπτεμβρίου
όπως ένα βράδυ
που περίμενα
ένα κορίτσι να φανεί
έξω απ' το Αελλώ
κοίταζα ανυπόμονα
από τη μια πλευρά
κι όμως φάνηκε
από εκεί που
δεν το περίμενα
με τα φωτεινά της
χρώματα
το μαντήλι
λικνίζοντας
το κορμί
τρέχοντας περισσότερο
ως συνήθως,
αυτό δεν έχει αλλάξει,
και σ' όλη τη διάρκεια
σχεδόν
κρατώντας το χέρι
ενώ παρακαλούσα τότε
να μη φανεί
ότι ιδρώνει το δικό μου
ένιωσα την καρδιά μου
για πρώτη φορά
να χτυπά με ένταση
το πιο όμορφο
συναίσθημα
να ανακαλύπτεις
μια νέα αίσθηση
σ' ένα σώμα
που δεν το χεις
ακόμα οικείο
ήπιαμε τις μπύρες μας
πριν περάσουμε μέσα
πρώτη φορά σινεμά
μετά από τόσον καιρό
πρώτη φορά
αυτό το γλυκό βάρος
στο στήθος
ας ήταν
να κρατούσε κι άλλο
μέσα στο σκοτάδι
της αίθουσας
έτρεξα πριν
το διάλειμμα
η μπύρα με είχε διαλύσει
μα δεν ήθελα
να σηκωθώ
μη χάσω στιγμή
από αυτή την αίσθηση
γύρισα
πριν ανάψουν τα φώτα
και χώθηκα βιαστικά
στη θέση δίπλα
αναζητώντας επειγόντως
ξανά το χέρι σου
τόσο απαλό
τόσο παιδικό
μου είχε φανεί
δεν ήξερα ακόμα
πόσα μαγικά κάνει
χέρι γυναίκας
που όλα τα κατέχει
ήξερα πως
θα θέλω να
το κρατώ
και μετά
και τώρα που
πλέον το νιώθω
τόσο οικείο
δικό μου
η αφή θυμάται
όσος καιρός
κι αν περάσει
η αφή
μας ακολουθεί
στο χρόνο
κι όταν ανάψουν
τα φώτα
η συνέχεια
είναι ακόμα καλύτερη
εκεί έξω
σαν να σε περίμενα
και σήμερα
σαν να 'ταν
μόλις τώρα
γωνία Κοδριγκτώνος
και 3ης Σεπτεμβρίου



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά