Im zwischen

Μακρινά μου άστρα
νεφελώματα εσείς
που χαράζετε τον ορίζοντα
τι είναι υπαρκτό
τι είμαι εγώ  έξω από μένα
κι αν η λάμψη
φτάνει εδώ αδύναμη
εκεί πέρα ξέρω πως φλέγεστε
όπως η επιθυμία
που αναγκάζεται και μακρύνει
συνθλίβεται άλλες φορές
από τεράστια πρέπει
και χαίνουσες απογοητεύσεις
οι πληγές που δε λένε εύκολα
να κλείσουν καμιά φορά
ώσπου
λούζεσαι στη θάλασσα
και να, με το αλάτι
και το βότσαλο
γίνεται η αγάπη που νικά
κι όλα τα θεραπεύει
μακρινά μου άστρα
νομίζω πως νιώθω
την αύρα σας
καταλαβαίνω μέσα μου
πως στέκετε εγκλωβισμένα
σ' ένα μεταίχμιο ενδιάμεσο
τόσο που
μια σπίθα παραπάνω
μπορεί να σημάνει και
την καταστροφή
τότε,  παρακαλάω
σαν παιδί με λίγη νόηση
αλλά με περισσή καρδιά
παρακαλάω
να έρθει σιμά ο ήλιος
για να σας ζεστάνει ξανά
να γλυκάνει το κρύο φως σας
και να χαίρομαι
που βρίσκεστε εκεί ψηλά
στέρεα
με γεμίζετε ελπίδα
και τότε
αν  κλείσω τα μάτια μου
ξέρω πως
θα νιώσω τα δικά σου δίπλα μου
είναι τόσο εύκολο
να υπερνικήσεις
κάθε απόσταση
είναι τόσο δυνατή η αγάπη
κι ας χλευάζουνε
κι ας μην πιστεύουνε
κι ας κοροϊδεύουν
καλύτερα να μείνω
αδύναμος μα πιστός σε αυτή
παρά τρανός και διάττοντας
για πάντοτε χαμένος
στο διάμεσο του τίποτα

Και κάτι ανάλαφρο και αισιόδοξο, γαμώτο μου!!!!