Δημιουργία

Σε μια χρυσή παραλία
χωμένοι μέσα στην άμμο
το κορμί ν' αποζητά
αυτή τη θαλπωρή
που θυμάται
και φέρνει το σχήμα του
ταιριάζει
εφάπτεται απόλυτα
δεν είναι τίποτα πιο μισερό
απ' το να πρέπει
να τα διαχωρίσεις
άναψε τα κεριά σου
κι άπλωσε τριγύρω
τ' αρώματα
θ' ακολουθήσω
θα έρχομαι
όπως άλλοτε
που περνούσαμε τα βράδια μας
μ' ένα μικρό λαθραίο άγγιγμα
ένοχα ερεθιστικό
τώρα ξέρω πως
αυτό ήταν πολύ λίγο
μπροστά στη δίψα
που άναβε περισσότερο
για να συντηρείται
μέσα στη στέρησή της
ένα περίεργο συναίσθημα
πλήρωσης μέσα στο ελάχιστο δυνατό
γι' αυτό ίσως
το να σε κρατώ
έχει και πόθο και πόνο
δεν θέλω να λέω γι' αυτό
γιατί έρχεται και φεύγει
γρήγορα
μέσα σε ένα απόγευμα
ή τώρα που βραδιάζει αργά
νιώθοντας τις στερνές αχτίδες
του φωτός
να διαχέονται πίσω απ΄τα κλειστά στόρια
ας μη μιλήσουμε
ας μείνουμε αγκαλιασμένοι στη σιωπή
κρατώντας μια παύση
μέσα στο πέρασμα του αδυσώπητου
μετά θέλω, ναι θέλω
να ξεσπάσουμε σε γέλια τρανταχτά
να φορέσουμε τα πιο πλατιά χαμόγελα
και να βγαίνουμε στον κόσμο
ξαναγεννημένοι
εμείς οι δύο
και άλλος κανείς
ω, πότε θα φέρουμε πάλι
το ζεστό καλοκαίρι μας
μέσα απ' το χειμώνα
πότε θ' αναστήσουμε το σώμα
από τη νάρκη της λήθης του
να ξυπνήσουμε όλα
τα θαλλερά μας ένστικτα'
να σ' αγαπώ με λαχτάρα
και να σηκώνομαι πιο νέος
γεμάτος την αλήθεια σου
πίνοντας απ' τα χείλη σου
χάνοντας κάθε αίσθηση χρόνου
και διάρκειας
μέσα στο βαθύ σου βλέμμα
που έρχεται από μακριά
και συναντά στο αχανές
ένα κόκκινο ανθισμένο περιβόλι
που με λυτρώνει
από τον ίδιο μου τον εαυτό
όντας σβησμένος  μέσα σου
κι απ την αρχή δημιουργία σου