Άλλη μέρα

Όταν όλα γίνονται δύσκολα
και τα νήματα φαίνονται
τόσο λεπτά
εύθραυστα στο παραμικρό φύσημα
κρατώ την αναπνοή μου
κι αν η καρδιά μου καλπάζει
παραλύω
τα πόδια μου μένουν καρφωμένα
σαν σε κακό όνειρο
που δεν μπορείς να ξεφύγεις
ή να φωνάξεις
ή σαν να θέλεις να τρέξεις
κι όλο να βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο
είναι ένας εφιάλτης
από αυτούς που λες
την επόμενη φορά
θα μείνω εκεί
και θ΄αντιμετωπίσω
θα πω από μέσα μου ένα ξόρκι
ή ένα τραγούδι
σαν παιδί ν ' αναθαρρήσω
θα βουτήξω στο κρύο το νερό
θα περάσω στο δέρμα μου
πυρωμένες βελόνες
μήπως και με τον πόνο
νικήσω τον πόνο
και την ιδέα του την ίδια
να περνάνε οι ώρες
και να περνάνε τα λεπτά
στην αμφιβολία και στο τίποτα
να μην απαντά κανείς
κενά μηνύματα
ανεπίδοτα
ματώνουμε
πέφτουμε κάτω
λες, ίσως να μην σηκωθούμε
ποτέ ξανά
αλλά μέσα κάπου
σπινθηρίζει
μια τόση δα ελπίδα
κι αυτή η μικρή σπίθα
όταν τρέμεις απ' το κρύο
αρκεί να σε ζεστάνει
ν' αντέχεις το κρύο
να μπορείς να ταξιδέψεις
μέσα απ' την καταιγίδα
πώς αλλιώς θα φτάσεις
σε μια ηλιόλουστη ακτή
μια όμορφη διάφανη μέρα
πώς θα κερδίσεις μια στιγμή
αθανασίας
αν δεν περάσεις  μέσα
απ' τη στενωπό της ανυπαρξίας
πώς θ' αγαπήσεις
αν δεν σμιλέψεις την αγάπη
στον πόθο και τον πόνο;...
α, θεωρίες
καλά είναι να λες, αλλά
να σε δω στα δύσκολα
εκεί θέλω να σε δω
στην απέλπιδα προσπάθεια
να κρατηθείς στην επιφάνεια
όταν γύρω σου μαίνεται η θύελλα
ανάσα την ανάσα
και καρδιά βαθιά
τόσο που να χωρά
όλο τον ωκεανό της λύπης
και να γεννά κοχύλια στιλπνά
να λάμπουνε στον ήλιο
την άλλη μέρα