Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πίστη

Η καρδιά μου
θέλει να χορέψει
να βγει έξω από το σώμα
ζω
σε αυτή τη μεγάλη έρημο
και λειάνω τις πέτρες
με τα δάκρυα
που αναβλύζουν
απ' την πιο φωτεινή πηγή
που ανοίγεις για μένα'
δεν είμαι εγώ
αλλά εσύ που μπαίνεις
μέσα μου
τελειώνομαι
με μια απίστευτη
ζωντανή χαρά
τα σώμα μου τρέμει
παραμιλώ
μέσα στα χέρια σου
πώς με κλειδώνεις
έχω τα μάτια ανοικτά
τα ζω όλα
σαν σε όνειρο ξυπνητός
περίβαλλέ με επιτακτικά
με δύναμη και φρενίτιδα
πόσο ν' αντέξω
τόση έκταση που απλώνεται
μέσα μου
οι πηγές ανοίγουνε
το αίμα μου ρέει
δώρο σου και υπόσχεση
ταπεινά και ξεδιάντροπα
σχίζω τα ρούχα
ανοίγω δρόμο
μέσα στο στήθος
έρχομαι  στο πλάι σου ξανά
δεν θα χορτάσουμε ποτέ
κάθε γιορτή
κάθε ανάσα δεν θα μάθουμε ποτέ
πόσο ακριβή είναι
για να σπαταλιέται
στο άκαιρο
θέλω να σε πάρω
ακέραια
θέλω να μου λείπεις
και να έρχεσαι
σε κύκλους
ξανά
θέλω να με αγαπάς
κάτω απ΄το ασημένιο φως
των καπνοδόχων
και το βλέμμα
των περαστικών κοριτσιών
θέλω να μου υπόσχεσαι
και να με ανταμείβεις
με όλο και πιο πολύ φως
να περιχύνεται στα μέλη σου
που θέλω να εξερευνήσω
σα νέος ιχνηλάτης σου
και πιστός ζηλωτής σου



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα