Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατεπείγον

Εάν το σώμα
αίτημα που εκκρεμεί
επείγοντα μάτια και χείλη μου
να έπιανα τώρα
το σφυγμό σου
από μέσα
σφίγγοντάς με
ως κοχλίας
να περιστραφούμε
ο ένας γύρω από τον άλλον
αενάως,
το πάνω το κάτω
κεφάλι πόδια
να βρεθώ εκεί κάτω
κάτι λαμπυρίζει
και καλεί
τους γευστικούς μου κάλυκες
τρελαίνει
πιο πολύ απ' το σχήμα
το θερμό σου στόμα
πιο πολύ
να θέλω
το απαγορευμένο σου
ξέρω πως
δεν μ΄αφήνεις
ίσως με κάποια μικρή ανοχή
να έρθω τώρα αγάπη μου
και μέσα στο θάμβος του απογεύματος
να κλείσω τα χέρια μου
γύρω σου
να σε τραβήξω επάνω μου
επείγει γαμώτο
είναι οι ζωές μας
να σε φέρω κοντά μου
να τυλιχτείς ολόκληρη γύρω μου
κόλλησέ με, αγάπη μου
μη με αφήσεις ποτέ
να παραδέρνω μόνος μου
να μαθαίνω να σ' έχω
λατρεύοντας εικόνες σου
θα είχα γεμίσει το δωμάτιο
αν μπορούσα
θα έπεφτα ευτυχισμένος
στην παραφορά της ηδονής σου
και μόνο με τη σκέψη
θα σ'  έπαιρνα εμμονικά
μέσα στο ενδιάμεσο
του ύπνου και ξύπνιου
να είναι αυτό λατρεία
ή ένας δρόμος για την τρέλα
το ίδιο μου κάνει
το ίδιο δυνατό
το ίδιο επείγον



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία