Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατεπείγον

Εάν το σώμα
αίτημα που εκκρεμεί
επείγοντα μάτια και χείλη μου
να έπιανα τώρα
το σφυγμό σου
από μέσα
σφίγγοντάς με
ως κοχλίας
να περιστραφούμε
ο ένας γύρω από τον άλλον
αενάως,
το πάνω το κάτω
κεφάλι πόδια
να βρεθώ εκεί κάτω
κάτι λαμπυρίζει
και καλεί
τους γευστικούς μου κάλυκες
τρελαίνει
πιο πολύ απ' το σχήμα
το θερμό σου στόμα
πιο πολύ
να θέλω
το απαγορευμένο σου
ξέρω πως
δεν μ΄αφήνεις
ίσως με κάποια μικρή ανοχή
να έρθω τώρα αγάπη μου
και μέσα στο θάμβος του απογεύματος
να κλείσω τα χέρια μου
γύρω σου
να σε τραβήξω επάνω μου
επείγει γαμώτο
είναι οι ζωές μας
να σε φέρω κοντά μου
να τυλιχτείς ολόκληρη γύρω μου
κόλλησέ με, αγάπη μου
μη με αφήσεις ποτέ
να παραδέρνω μόνος μου
να μαθαίνω να σ' έχω
λατρεύοντας εικόνες σου
θα είχα γεμίσει το δωμάτιο
αν μπορούσα
θα έπεφτα ευτυχισμένος
στην παραφορά της ηδονής σου
και μόνο με τη σκέψη
θα σ'  έπαιρνα εμμονικά
μέσα στο ενδιάμεσο
του ύπνου και ξύπνιου
να είναι αυτό λατρεία
ή ένας δρόμος για την τρέλα
το ίδιο μου κάνει
το ίδιο δυνατό
το ίδιο επείγον



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα