Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατεπείγον

Εάν το σώμα
αίτημα που εκκρεμεί
επείγοντα μάτια και χείλη μου
να έπιανα τώρα
το σφυγμό σου
από μέσα
σφίγγοντάς με
ως κοχλίας
να περιστραφούμε
ο ένας γύρω από τον άλλον
αενάως,
το πάνω το κάτω
κεφάλι πόδια
να βρεθώ εκεί κάτω
κάτι λαμπυρίζει
και καλεί
τους γευστικούς μου κάλυκες
τρελαίνει
πιο πολύ απ' το σχήμα
το θερμό σου στόμα
πιο πολύ
να θέλω
το απαγορευμένο σου
ξέρω πως
δεν μ΄αφήνεις
ίσως με κάποια μικρή ανοχή
να έρθω τώρα αγάπη μου
και μέσα στο θάμβος του απογεύματος
να κλείσω τα χέρια μου
γύρω σου
να σε τραβήξω επάνω μου
επείγει γαμώτο
είναι οι ζωές μας
να σε φέρω κοντά μου
να τυλιχτείς ολόκληρη γύρω μου
κόλλησέ με, αγάπη μου
μη με αφήσεις ποτέ
να παραδέρνω μόνος μου
να μαθαίνω να σ' έχω
λατρεύοντας εικόνες σου
θα είχα γεμίσει το δωμάτιο
αν μπορούσα
θα έπεφτα ευτυχισμένος
στην παραφορά της ηδονής σου
και μόνο με τη σκέψη
θα σ'  έπαιρνα εμμονικά
μέσα στο ενδιάμεσο
του ύπνου και ξύπνιου
να είναι αυτό λατρεία
ή ένας δρόμος για την τρέλα
το ίδιο μου κάνει
το ίδιο δυνατό
το ίδιο επείγον



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα