Πρωινά

Στο λαιμό σου
ν' ανέβαινα
μέχρι τη μπλε χάντρα
να μου κρατάς πράγματα
έτσι ν' ανακαλύπτω
γιατί τα ξέρεις όλα
και θυμάσαι
αυτά που κρατάμε
φυλαγμένα καλά
στο τραπέζι
να καθήσουμε
και να πιάσουμε τα χέρια
ν απλώσεις επάνω μου
τα πόδια σου
να ρθει το καλοκαίρι
να βγαίνουμε ιδρωμένοι
στη βεράντα
μ'  ένα λεπτό μπλουζάκι
τα νύχια σου να αντιφεγγίζουν'
στο σκοτάδι
και ν' αγαπιόμαστε
κοιτάζοντας τα φώτα μακριά
σημάδια από ταξίδια που αρχίζουνε
χαράματα ξυπνάς κι αναζητάς
το σώμα τα χείλη και το άρωμα
τη γεύση αυτή που είναι πια δική σου
πώς θα μπορούσα να ξεχνώ
όσα μαθαίνω με το στόμα
όσα ορίζουνε τα χρόνια μας τα νέα
μαζί σου ξέχασα το χρόνο
και ζω μονάχα πια σε σένα
πιο αληθινή απ' το νερό
σε φέρω επάνω μου
σαν ρούχο καθαρό
και βγαίνω έξω στον καιρό
χαμογελώντας
μη μου αρνηθείς
όσα θα έρθουνε
ταξίδεψέ με  στον αιώνα
κι έτσι εγώ σαν ξημερώσει
δίπλα σου θα ρθω να χωθώ
μ' ένα φιλί
θα μοιραζόμαστε γελώντας
τον καναπέ και τον καφέ τον πρωινό
και την καρδιά μου
που φωνάζει σ' αγαπώ