Υπόλοιπο

Δεν έχω υπόλοιπο
κοίτα 
αρχίζει πάλι και συννεφιάζει
σαν να με καταδιώκει
μια μαύρη ερινύα
εκεί που με κατακλύζει το φως
κάτω μου ανοίγει ένας γκρεμός
βρίσκομαι στον κόσμο
και δεν υπάρχω
δεν ξέρω πού είσαι
δεν σ' αναζητώ
συνεχίζω σιωπηρά
χωρίς μονάδες
μην τρέχεις
δεν θέλω να τρέχεις
αφού όπου είμαι
θα είσαι
και το ξέρεις
χάνομαι μόνο για λίγο
σκοτεινιάζω
παίρνω μαχαίρια 
και χαράζω το πρόσωπό μου
είμαι εγώ που πονώ
μη λες πως δεν μ' αναγνωρίζεις
κρατάω μια γωνιά
στη φωτεινή μου αυλή 
τη θέλω για μένα
μην έρχεσαι εδώ
βλέπω στον καθρέφτη
άλλοτε χαμογελώ
άλλοτε χαίρομαι

ξέρω πως κάθε βράδυ
ανεβάζεις τις φωτογραφίες μου
μ' αρέσει να ξέρω
πως για μένα γίνεσαι ένθεος
μη νομίζεις
θέλω να είμαι μαζί σου
εγώ πάντοτε έλεγα 
να, κοίτα
τώρα νυχτώνει αργά
κι όμως
αυτό είναι το θέμα
που η νύχτα θα μας βρει
σκορπισμένους
χαλάμε τις μονάδες μας
δεν μπορώ πια 
να τρέχω να ανανεώνω
μίλησέ μου
δώσε μου ένα σταθερό
μη μου μιλάς
κι αν σ' ακούω
δεν ξέρω τίποτα
τίποτα δεν θα πω
να, 
ανάμεσα απ' τα σκοτεινά σύννεφα
μια μικρή τρύπα
για να γλιστράει το φως
σαν μια αντίστροφη γέννα
θέλω να έρθεις
όταν θα έρθεις
και να γλιστρήσεις  σε μένα
τότε πια
δεν θα χω ανάγκη
κανένα υπόλοιπο 
δεν θα χρειάζεται
να μπορούσα μόνο
χωρίς σκέψη
έτσι να σε κλείσω