Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

orgasm

Μ' αρέσει 
να χώνω τη μεγάλη μύτη μου
σαν τον τυφλοπόντικα
και να ανασύρω αρώματα
παιχνιδιάρικες γιρλάντες
εκεί στις ραφές
στο τελείωμα
στο σμίξιμο των δύο άκρων
εκεί που διαγράφονται 
τα χείλη
το φέρνω επάνω μου
επιτακτικά αφήνοντας και
το δικό μου σημάδι
σαν το κατακτητικό ζώο
διαγράφω και κατακτώ
την περιοχή μου
αυτή είναι μέσα
ανάμεσα στα πράγματα
ή κρυμμένη μισοεπιμελώς
σε συρτάρια κρύπτες
λυσσαλέα τρίβοντας 
καταγράφοντας κάθε ίνα
και κόμπο υφάσματος
τη στυφή γεύση του υλικού
στη γλώσσα
κι αυτά είναι αρκετά για να
πυροδοτήσουν ξανά
μια εν υπνώσει έξαψη
έναν πυρετό που
αναγκαστικά καταλαγιάζει
για να μπορείς να συνεχίζεις
καθημερινά
σαν να μη συμβαίνει τίποτα
κι όμως
πίσω από κλειστές πόρτες
ή μισάνοιχτα παράθυρα
η μάχη αυτή μαίνεται
τιμωρώντας κάθε ίχνος 
περιφέρω γι' αυτό
το σώμα μου γυμνό
στο όνειρο κι αλλού
βγαίνω εκτεθειμένος
στο δικό σου παρανάλωμα
και γίνομαι φίλος
με τον ήλιο
με χαρά περιφέρεις τη στύση σου
ζωή'
καλοσωρίζοντας το φως
με το φιλί σου
με το εξαίσιο στόμα
και
το βλέμμα
πώς με διαπερνά 
αυτό το βλέμμα
πώς από κάτω του 
σπαράσσομαι και εγείρομαι
κορυβαντιώ
συστέλλομαι και διαστέλλομαι
δεν κρύβομαι από κανέναν
κι έρχομαι
με όλο και νέα ορμή 
όλη μου η ζωή
καίγεται μέσα σου
και ξεκινά με νέο φως
μια άλλη μέρα


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις