Ξαφνικά

Δεν είμαι θαυματοποιός

δεν ξέρω πώς γίνονται

τα θαυμαστά και παράξενα

ξέρω όμως

πώς είναι μια καλή μέρα

μ' αρέσει να 

περιφέρομαι

μ  ένα χάρτινο ποτήρι

μυρωδάτο τσάι

κι όμως

να που ανακάλυψα

τις μυρωδιές 

από τότε ζω με αυτές

τις αναζητώ 

στα ρούχα

στα σεντόνια

μερικές φορές

ακόμα κι όταν

περνάω την είσοδο

κάτι με καλεί

κι οσμίζομαι τον  έρωτα

δεν μου αρέσουν τα δικά μου

ανοίγω τα παράθυρα

για να καθαρίσει ο κρύος αέρας

τα απομεινάρια της καθημερινής μου

ύπαρξης

που καθιζάνουν σαν σκόνη

επάνω στις επιθυμίες

επαναστατώντας το σώμα

άλλα βράδια

αναζητά με επιμονή

ένα σημείο για να πιαστεί

μια ελάχιστη ενέργεια

τα πατήματα που αφήνεις ή

τα μικρά αντικείμενα

στο μπάνιο

στο ράφι με τα βιβλία

στα ρούχα που φυλάω

στη ντουλάπα

κι οι μυρωδιές θέλουν

τον τρόπο τους

δεν εμφανίζονται πάντα 

ή το οσφρητικό κέντρο

δεν εστιάζει

άλλοτε όμως

είναι εδώ με τόσο ενάργεια που

ξαναβιώνονται όλα

όλα μου αρέσουνε

και θέλω έτσι να ζω

όλα αυτά που έχεις

για μένα

τα φυλάς κάτω

από τα ρούχα σου

για να μπορώ

κάθε φορά να 

τα ανακαλύπτω και

σαν ένα αρχέτυπο

βαθιά μέσα μου 

εντυπωμένο

ξαφνικά γελώντας

ανακαλώ!