Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πες μου ταξίδι

Ένα ταξίδι
σαν αυτά που
όλοι οι άνθρωποι
δικαιούνται στη ζωή
ας μην πάμε μακριά
ας δούμε τους γλάρους
να πετάνε χαμηλά
χωρίς έπαρση
τις μέρες να μακραίνουν γλυκά
με τον καφέ στο χέρι
και ρούχο ελαφρύ
να φυσάει λίγο
ένα δροσερό αεράκι
ο ήλιος ν' αντιφεγγίζει
στα γυαλιά
ας μη γράψουμε πολλά χιλιόμετρα
δεν έχει σημασία
η απόσταση
πόσο μακριά και πώς
αρκεί να ξεκινήσεις
μην πεις ποτέ
πως άργησες
δεν δειλιάζουμε μπροστά
στην ίδια τη ζωή
δε ρωτάμε πώς και τι
μόνο να
όπως και τώρα
δώσε μου το χέρι
είμαι έτοιμος
δεν ακολουθώ
για μια φορά
δεν με πάει κανείς
εγώ πηγαίνω
κι όσο στρέφεις και
βυθίζομαι στα μάτια σου
λίγο πριν
ανάψουν όλα τα φανάρια
τότε ξέρω
πως πηγαίνω
με βήμα σίγουρο
την καρδιά γεμάτη
με μιαν άνοιξη κρυφή
που μέσα μου ανοίγει ένα δρόμο
ρίχνοντας φως
η αγάπη μου είναι
ένα χρυσό λιβάδι που απλώνεται
ζεστό απομεσήμερο
πίσω απ' το τζάμι
τρέχοντας με ταχύτητα
εκεί που θα ναι
το σώμα λεύτερο
με τη γύμνια του
καθαγιάζοντας  τον κάθε ίσκιο
ο ήλιος θα γλιστράει κρυφά
πίσω απ' την κάθε καμπύλη
πρόσχαρα ζεσταίνοντας
τα χέρια και τα πόδια μας
 εκεί
λαχταράω να βρεθώ
δεν με νοιάζει
πόσο κοντά
πόσο μακριά
πες μου ταξίδι
και βγαίνω έξω
έτοιμος είμαι και θα μείνω
μόνο για σένα






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά